خوکرده‌ام به شب و مهتاب
به سکوت و سکون ِ برگ‌ها
به تک‌چراغی روشن در دوردست
که نه نوری دارد و نه کورسويی
تک‌چراغی از پنجره‌ای در ناکجا

پنجره‌ای به باغ ِ کوچکی
در آن سویِ شب و روز
در آن‌سویِ بودن و نابودن
در قابِ پنجره
گلدان کوچکی‌است نهان

عطر سپيد ِ گل‌های دور
تازه‌ و زند‌ه‌تر از عطر هزار باغ
می‌پيچد در سکونِ شب
می‌پيچد در رويایِ مستِ شب‌گرد

ناگه ز آسمان
هزار ستاره می‌چکد
ستاره‌هايی تاب‌ناک و درخشان
ستاره‌ها می‌ريزند بر زمين
زمين پر می‌شود از ستاره
زمين پر می‌شود از گل و گل‌برگ
گل‌هایِ سپيد ِ ياس

خوکرده‌ام به شب
خوکرده‌ام به رهايی
خوکرده‌ام به رويایِ پنجره
خوکرده‌ام به ريزش ِ ستاره‌
خوکرده‌ام به بوييدن ِ ستاره
که مستی ِ شراب و عطرباغ
همه از خيال تو می‌رويد
همه از سپيد ِ دستان ِ تو می‌بويد

]]>

زمين کم‌نفس و خسته
آه می‌کشد سنگين
می‌سوزد از درون
می‌پوسد وز برون

فرزندانِ زمين
زردند و بی‌نفس
دست‌هاشان همه آلوده
دست‌هاشان همه سياه

پریانِ سبز جنگل‌ها
جامه‌شان جابه‌جا سوخته
جامه‌شان به سيمان‌وقير آلوده
رنگارنگِ گل‌های ِ جامه
همه به چركابِ دود آغشته

می‌گذرند گه‌گاه
اين‌جا و آن‌جا
ابرهای سياه و سنگين
با چشمان سرخ و بغضی سخت
نمی‌بارند اما، بر وارونه‌گی شهردود
بغض ِخويش را می‌برند هم‌راه
تا دوردستِ پاکِ کوهسارها

الاهه‌ی آبی درياها
زلاله گم‌کرده‌ست سال‌ها
ماهيان بستر رودها
آلوده‌اند به پس‌آب کارخانه‌ها
آلوده‌اند به جيوه و روی
مردان ِ ماهی‌گير
تورهاشان پرست از جيوه
مردان ِ ماهی‌گير
زهرآبه می‌برند بر سر سفره

آسمان در پس ِ پرده‌ی ِ دود
ستاره‌گان را از ياد برده‌ست
کودکان زرد و زار و کم‌جان
در حسرت ديدنِ راهِ شيري
در حسرتِ بارش شهاب‌ها

کودکان با حسرت
نقش‌می‌نند بر سپيدی کاغذ
آسمانی‌ آبی، خورشيدی طلايی
رودخانه‌ای آبی با ماهيان سرخ
درکناره گل‌های چهارپر
نشسته بر سبز ِ روشن ِ چمن
کودکی با خطوط ساده و راست
سبک‌پای و شادمان
بادباکی گرفته بر دست
می‌دود در پی باد
کودکان نقش می‌زنند بر کاغذ
رنگين رويای ِ از دست‌ رفته

زمين سوگ‌وارست و لب فرو‌بسته
زمين بی‌نفس است و دگر خسته
زمين نفرين نکرد هرگز
نادان‌فرزندانِ ِ خويش را
فرزندانِ زمين سال‌هاست
زارند و بيمار و بی‌فردا
فرزندان زمين اما
می‌ميرند سخت و بی‌‌فرياد
کند و سنگين، آرام آرام!

]]>

کوچه‌باغ عشق مه‌آلوده است
تن‌ها همه اثيری
خط‌وط گنگ و نرم و رازآلود
تن‌ها غرقه‌ی‌ ِ مه‌تاب
واژه‌واژه مخمل ِ رويا
عطر ياس و خوشه‌های ِ اقاقی
پيچيده در نم‌دار تن ِ رويا

بيرون کوچه‌باغ آفتابی تند جاری
خطوط تن‌ها: همه تند و خشک
نشانی نيست از عطر ياس‌ها
صداها خشک و يک‌نواخت
واژه‌ها سبک و بی‌معنا

در کوی ِ زنده‌گانی آفتابی سوزان
رنگ‌ها گرم و تند و براق
در کوی زنده‌گانی ابری نيست
در کوی زنده‌گانی پرچين‌ها خشک
دانه‌هایِ توت بر تن داغ ِ کوچه
شاخ‌سار ِ درختان خشکيده
تن ِ بوته‌ها در پرده‌های ِ دود
در کوی ِ زنده‌گانی عادت جاری است
و کسالت ِ کش‌دار روزمره‌گی،
روزمرگی را فرياد می‌دارد

کوچه‌باغ عشق
پيچيده در پرده‌هایِ گنگِ مه
خيس و نم‌دار، غنوده در رويا
اثيری و نرم، پر زمزمه‌‌ی ِخواب
در ريزش ِزلاله‌های ِ سيمين ِ مه‌تاب
در ميان خوشه‌های ِ اقاقی
بر بستر بهارنارنج و ياس
در باران شکوفه‌های ِ سيب
کوچه‌باغ عشق شناور در رمزوراز
وه!
کوچه‌باغ عشق چه هوايی دارد!

]]>

لکه‌های ِ نفتی ما را آلوده است!
لکه‌های ِ نفتی ما را بلعیده است!
گفتند: هان! مِژده باد شما را
اين طلای ِ سياه
گفتيم: وای زين بلای ِ سياه
وای زين درد ِ بی‌دوا!

کودکانِ دست‌فروش در هر جا
در همه گوشه‌‌ها و کناره‌ها
در سر چهارراه
وول می‌خورند در ميان ماشين‌ها
درد می‌فروشند با چهره‌های سياه
زخم می‌زنند بر ته‌مانده‌ی ِ عواطفِ ما
کودکان دست‌فروش
همه آلوده‌اند به نفت
به اين بلای ِ سياه

کشتی‌های ِ بزرگ در دريا
با انبارهای انباشته
نفت می‌برند هزارهزار بشکه
سوت می‌کشند شادمانه و سنگين
نفت می‌برند به آن‌سوی دنيا
زر می‌ريزند درون کيسه‌ها

دستان ِ بی‌تدبير و ناچابک
مغزهای‌ ِمتوهم و خيال‌پرداز
خنده‌های ِ چندش‌آور و تهی از شادی
پر می‌کنند زر و دلار در کيسه
می‌فرستند به ناکجا و هرکجا
آبرو مى‌خرندند در خیال ِ خام

کودکان ِ دست‌فروش در گوشه‌کنار
دل‌هاشان همه پردرد
روزهاشان همه سياه و تباه
پس چه شد آن طلایِ ِسياه؟

هاله‌های ِ نور و ماليخوليا
مردان ِ کوچک با دستان ِ بی‌تدبير
مردان ِ بی‌خرد و خُردانديشه
گونی‌های پول اهدایی!
...
سفره‌مان به نفت آغشته است!
لکه‌های ِ نفتی ما را آلوده است!
لکه‌های ِ نفتی ما را بلعيده است!

]]>

پرنده‌گان بيمارند
پر می‌ريزندُ
پرواز، از ياد می‌برند

آشيانه‌ها آلوده است
به درد ِ فراموشی
عنکبوت‌هایِِِ خاکستري
تار می‌تنند
بر سکونِ آشيانه‌های خاموش

پرندگانِ بی‌بال و پر
برهنه و شرم‌گين
بی‌هيچ جنبش
بی‌آرزويِ پرواز
در آشيانه‌ها
می‌پوسند و می‌ميرند
بی‌آواز و بی‌فرياد!

پرنده‌گان بيمارند
برهنه‌تن و تهی‌آرزو
در آفتابِ سوزان برشته ‌می‌شوند
و از سرمایِ درون می‌ميرند
...
آسمان بی‌پرنده مانده است
پرنده‌گان بيمارند!

]]>

در پيچ‌وخم ِ واژه‌های بشکسته‌‌
گم شدم
آن‌گاه که کندیِِ قلم
ذره‌ذره می‌خراشيد
سپيدیِ نازک‌تن ِ کاغذ را
و از سياه‌‌جوهر
چکه چکه
بهار می‌باريد
بهار!

تن سردِ خاک اما
رويش جوانه را
به ريشه‌های تب‌آلوده
پيش‌کش نکرد
نه جوانه و نه شکوفه
شاخه‌های پوک و کرم‌خورده
آشيان هيچ پرنده‌ای نشد
از درون پوسيد

درخت پوسيد
درخت خشکيد
درخت گم‌شد
بلندقامت‌اش اما
هرگز نه‌خميد.

]]>

درخوابِ ستاره‌گانِ دور
جشمه‌یِ نقره جوشيد
از خروش ِ چشمه‌یِ رويا
برکه‌یِ سيم‌گون شد سيراب
بر تن ِ سردِ کوه‌سار لغزيد
تن ِشب سرخ شد به تب ناگاه

در دامنه‌یِ روياهایِ گنگ
نازک بلوره‌ای سُريد در آب
برکه مست شد و سرودخوانان
در پيچاپيچ نازک‌ِ تن‌اش لغزيد
هزارجام ِ سيم‌گون رويا
نوشيد از شرابه‌یِ موها

دخترک مست و خيس و لرزان‌تن
برون شد از خوابِ چشمه‌یِ رقصان
هزار چکابه‌یِ سيم‌گون
هديه کرد بر خاکِ تشنه‌ی بيدار

تنهايی دشتِ سرد
به‌گل‌ نشست در يک آه
سپيد ِ ياس‌هایِ وحشی
عطرآگين‌بلندای هزار مريم
شرم‌گين‌خواب‌آلوده بنفشه‌های پاک
درميانه هزارشقايق ِ شرم
تنِ دشت گل‌گون شد

رنگين‌‌كمانِ هزاررنگ
روييد از رويایِ ستاره و برکه
آسمان
سپيده را پس زد

]]>

خسته از شب
شبِ ديرپای و ماننده
خسته از هراس
بيم‌ناکِ اين کابوس
هراسی سخت پاينده
خسته از زوزه‌یِ گرگ
بع‌بع ِ گوسفندانِ پُردنبه
گوش‌ها همه پُر
از پارس ِ این باوفا یاران
این نگه‌بانانِ شایسته
عوعویِ سگان پيوسته

خسته، باز هم خسته
دل‌زده از مردمانِ بشکسته
فرق‌ها همه چاک
گِل بر سر و روی
بر تن همه زخم
از دست خويش بنشسته
مردمانی بس ساده
پيرو ِ مهربان‌شبان
اين نی‌زنِ عصرهایِ چرا
وان باوفا سگِ گله

شب ندارد هيچ پايان
با چنين بع‌بع ِ پيوسته
زوزه‌یِ گرگ اين‌سوی
تيغی تيز در دگرسوی، آماده
پيرامون، همه خون
سلاخ به‌انتظار بنشسته
مويه‌یِ گوسفندانِ دل‌بسته
بع بع و به به
به شبان و اين نی ِ پُرسوز
چنين نرم و خوش‌آواز

خسته، دل‌زده، دل‌مرده
از هياهویِ طبل در برزن
گوسفندان، همه در صف
در انتظار ِسلاخ بنشسته
مهربان سلاخ ِ سيه‌پوش
می‌نوشاند آب پيوسته
گوسفندان اندوه‌گين
دردمند و دل‌خسته
در سوگ وان مهربان‌گرگ
چشم‌ها از گريه
به‌خون بنشسته
سيه‌پوشان همه در نوبت
در صف‌های طويل پيوسته

کوی و برزن پُرخون
جایِ گام‌ها بر خون
خون لخته لخته
اما
نگردد خاموش هرگز
عوعویِ تيز ِ سگان
زوزه‌یِ هيز ِ گرگان
بع‌بعِ بی‌پايانِ گوسفندان
پژواکِ اين گوش‌خراش ‌آوا
تا ابد در گوش پيوسته

]]>

نوشتم نام‌ات را بر ابر
ابر تاب برداشت
باران شد
باريد بر همه کوچه‌هایِ شهر

باران
باريد بر ديوارهایِ خسته و فروريخته
بر خانه‌های متروکه
بر پنجره‌هایِ بسته‌ی دوستی‌های دور
بر تن نازکِ زردانه‌‌گل‌هایِ يخ
بر خاطراتِ غباربگرفته
بر زردیِ عکس‌هایِ قديمی
بر شادمانی ِ زردِ لب‌خندهایِ کاغذی

باران
باريد بر جوی‌هایِ تشنه‌ی شهر
جوی پرشد از آواز باران
رقصان به راه شد
رفت تا رود
نام ِ تو را نوشت بر آبی رود
رفت تا دريا
نام ِ تو نشست بر پولکِ ماهيان ِ خواب‌زده
دريا آبی
دريا مواج شد
هر موج نوشت نام ِ تو را
بر تن ِ شن‌هایِ خرد
بر تن ِ صخره‌هایِ سخت و تنها
صخره ترک خورد
گل‌هایِ کوچکِ آبی
روييد از درز ِ نازک صخره‌ها
بهار شد

باران باريد بر سنگ‌فرش‌های تب‌دار
نام تو در خاک شد
ريش‌ريش ِ ريشه‌های داغ‌دار را
سيراب کرد
بر دانه‌های خفته خنديد
به خاک و ريشه و دانه
رويایِ رويش بخشيد

بهار خواهد آمد
نام تو را هر جوانه
هر ساقه‌ی ترد و سبز
هر سبزبرگِ درختِ پير
و هر قاصدک رقصان در باد
در همه شهر، درهمه دشت
زمزمه خواهد کرد

ديوارهایِ نيم‌ريخته
بر خانه‌هایِ متروکه
سبز خواهند شد
از درز بسته‌ی پنجره‌های نوميدی و ترديد
از قهرِ ِ پنجره با نسيم و باران و باد
نام ِ تو سرک خواهد کشيد
و زردی لب‌خندها
در چهارچوبِ رنگ‌ورورفته‌یِ عکس‌ها
سبز خواهد شد

در همه دشت، در همه شهر
در کوی و برزن
بر درز پنجره
بر صخره‌های سخت دريا
بر کوه و جنگل
بر خوابِ درخت و ديوار
بر آشيان ِ تهی‌مانده از پرنده
رويای رنگين ِبهار می‌رويد
دگربار
سبز آبی سبز

]]>

باد در ترديد
ميانِ شرق و غرب
بالا و پايين
باران را می‌کوبد با تازيانه
گه بر پنجره
گه بر ديوار
و گاه بر درخت سبز
بر نازک گل‌های دشت
باد در ترديد

پنجره شادمان
بر تن‌اش هزاران دُر
پنجره در خاکستری روز
بر سينه‌ هزاران گوهر
خيس ِ خيس

مرد در پس پنجره
از ورایِ شيشه‌یِ چشم
با دلی پر حسرت
باران را می‌خواند
قطره قطره
چکه چکه
واژه واژه

برگ‌هایِ سپيد و سياه
ميزی سر به‌سر انباشته
غوغایِ باد و باران
در پس پنجره‌ای شادمان
مرد در افسوس
روح‌اش در باران
دست‌ می‌لرزد
می‌دود قلم
نالان و اشک‌ريزان
بر سپيدیِ برگ‌ها

در پس پنجره
می‌کند باران و باد
مشت مشت شکوفه
می‌پاشد بر تن خاک
اين سياه خيس و تر
خاک رنگين و مست
پنجره شادمان

روح و جانِ مرد
در ميان باران
اشک‌ از شاخه‌های لرزان
از سر برگ‌ها
می‌چکد بر خاکِ مست
آسمان تيره
زمين مست و آوازخوانان
بوی خيس ِ خاک رنگين
بویِ بودن، بویِ ماندن
بویِ مستی، بویِ هستی

مرد در پس پنجره
چشمان‌اش خيس
قلم اشک‌ريزان و نالان
می‌دود بر کاغذ
می‌چکد حسرت
وای از ماندن
در پس پنجره
در سکوتِ سرد کاغذها
سرانگشتی برغبار ميز
می‌نويسد با هزار افسوس
باران! باران! باران!

]]>