خشونت تنها دليل‌شان
وقاحت تنها کلام‌شان
زنجيرها و چوب‌دست‌هاشان
هوا را سخت می‌شکافت
و خون می‌ريخت

هنگامه‌ بود و هست
از خشکيده‌خون مردمان
جوانه رويد هزارهزار
جوانه‌هايیِ نازک،
اما سخت و پولادين
دليری، تنها واژه‌شان
و ترس
گنگ‌واژه‌ای غریب
کز ميان واژه‌نامه‌ها
پاک شده است گويا

هان! آهن‌پوشانِ بت‌پرست
زنجير بگردانيد
سخت و سخت‌تر
ما را چه باک؟

.ترسی نبود، ترسی نماند
نسیم می‌وزد نرم نرم
توفانی‌ست در راه
همين فردا و پس‌فردا
بت توخالی و پوشالی‌تان را
باد خواهدپراکند
در دوردست‌ها
وزو تنها رد ِ خونی ‌ماند
یادگاری ز خون‌آشام
وکم‌رنگ نشانی
از توهمی بزرگ
که باد با خود برد

]]>

آسمان تيره بود و تار
ابر ِ سياه از فراز
دودِ تيره از پايين
نوری نبود
کورسوی ِ اميدی نبود
گذشته در قلم‌گاهِ نامردمان
سياه می‌شد با جوهر ِ تزويز و دروغ
حال به‌زير چکمه و پوتين و طلسم ديو
تباه می‌شد ذره‌ذره
آينده نيز پيشاپيش
در سياهی غوطه‌ور بود و نوميد

ستاره‌ای بدرخشيد ناگاه
آسمان روشن شد
ديوان تخته‌کوب کردند پنجره‌ را
تا روشنايي نتابد بر دل مردمان
تا خو نگيرد چشمان‌ بنديان
به روشناَ، به نور
...
ميله‌های ِ آهنين هزارهزار
سخت و سنگين و سرد
بر پنجره‌های ِ بسته
روزن گرفته به سيمان
تا سياهی گسترده و مهيب
بماند پابرجا

ستاره اما، فريادمی‌کرد
آواز ِ شباهنگ را
آوای ِ خوش‌آهنگِ آزادی را
مزدوران ديو اما
نخراشيده و نتراشيده
زنجير بر يک‌دست و چماق بر دگر دست
عربده کشان در برزن تاريک و بی‌روزن
می‌تاختند شب و روز
زنجيرها پيچان و گردان
سرد و عبوس
خونين می‌رقصيدند در هياهوي کوچه
مه‌ و گردی تند
در سنگينی گذرگاه‌های ِ لب‌ريز
جوی ِاشک روان از ديده‌ها
اميد جوانه می‌زد و آرزو شکوفه
کوچه‌های ِ خونين شهر
بوی‌ِ شکوفه می‌داد

بهار رفت و تابستان
پاييز رخت بربست اشک‌ريزان
به آخرين روز خزان
تک‌ستاره سوخت و شهاب شد
آسمان گشت شادمان
ديو خنديد و تعفن ِ دندان‌های ِ سياه و زردش
شب را آلود

سرريز شد انبوه سبز ِ مردمان
مورچه‌وار و مویه‌کنان
از کوچه‌های ِ پرگزمه
از گذرگاهِ سنگلاخ
بی‌ترس از چوب و گرز و چماق
بی‌ترس از جوی خون ِ ستاره‌ها
تا رفتن ستاره را
پرواز بی‌بازگشت‌ِ سبز ِ شباهنگ را
به‌سوگ نشيند همه‌شهر و ديار

هان! به‌هوش! به‌گوش!
اين تنها سرود ِ تلخ بدرقه نیست
اين غرش ِ شيران ِ خفته است
می‌گريزد جنگل از شب
شب از جنگل ِ سبز
هان! به‌هوش! به‌گوش!

]]>

ديروز در شوره‌زار ِ بي‌دادگاه ِ وقاحت
سروی خميده
جای‌جای تن‌اش نشان ِ تبر
ناله سرداد:
سبزی من و انبوهه‌ی ِ جنگل
هيچ نبوده‌ست جز دروغ

کاين همه توطئه‌ بود
تا تبر تنها بماند
تا تبر بپوسد از دسته
بشکند از تيغ
هیهات! مظلوم‌ تبر! هیهات

سبزي تنها افسانه‌ست
تبر برحق است
جنگل، دروغ ِ شورشيان
شوره‌زار و تبر و تازيانه
تنها حقيقت دوران

ديروز در بی‌دادگاه ِ شقاوت
درختان ِ سبز
لهيده و فرسوده
اماَ هنوز استوار و پابرجا
درنمايشی تلخ و بس مضحک
از سبزی خويش توبه کردند
جنگل را دروغ خواندند

تبر خنديد
قهقهه‌ی ِ کريه‌اش
در سياهی گم‌شد
در کوچه‌های ِ شب اما
پژواک ِ روشنی می‌خواند:
الله‌اکبر
مرگ بر تبر
برگ‌برگِ درختان، همه سبز
سبزی پای‌دار
تبر رفتنی
جنگل ماندنی

]]>

باغچه‌ی ِ امروز و فرداها
ديری است که خشکيده
نفت همه تن ِ باغچه را
همه ريشه‌های ِ کهنه را
پوسانده و خشکانده
تن ِ نازکِ هر جوانه را
طنابِ قطور ومحکم ِ بی‌داد
بسته است به نرده‌هایِ آهنين
تا نجنبد بيش
تا نرويد سبز

باغچه جند روزی
دل‌خوش کرده بود به رويش
به دستان ِ سبزی
که نشان از بهار داشت
نشان از آب داشت
و نشان از سبزينه‌ها

باغچه دل‌خوش
به رويش و بهار
به باران و آب
به رويش حوانه‌های ِ آرزو
به سبزشدن، به برگ و بار
به هم‌نوايی ِ ترانه‌ی ِ سبز
به چکابه‌های ِ باران ِ اميد
به آهنگِ شاد ِ نسيم رقصيد

اما
سياهی ِ دود
چربی ِ دوده‌های ِ نفتی
سبز را به آتش کشيد
دستِ باغبان سوخت
جوانه‌ها ناروييده پژمرد
شادمانی و نسيم ِ سبز
در هياهویِ شادمانی ِ موش‌های ِ کور
در آتش ِ کينه‌ی غ هميشگی ِ لاشخورها
در ضربه‌های ِ سنگين ميله‌های ِ سخت
بر تن ِ جوانه‌ها و نهال‌ها
در چشمان ِ اشک‌آلوده‌ی ِ نوميد
گم شد

باغچه دگربار
باز پوسيد
در درد پيچيد
هيولای سياهی
قهقهه‌زنان، عربده‌کشان
در کوی و برزن
ديو پليدی رقص‌کنان
چوب‌زنان
نعره‌زنان
معجزت ِ ماندن ِ خويش را
با باده‌های ِ خون
به سور نشست
باز خنديد

]]>

جادوی ِ بهار در تن باغچه پیچید
سیاه‌تن ِخاک
به رنگین‌کمان ِ بنفشه نشست

افسون ِ بهار بر تن ِ درخت رقصید
شاخ‌سار ِ سرد ِ خشک
به هزارهزار شکوفه خندید

رویای ِ بهار بر دودآلوه‌دیوار ِ کوچه
کرورکرور پیچکِ سبز
خوشه خوشه بنفش ِ اقاقی
و آبشاری از طلای ِ پاک
نقش زد

آهنگِ شادمانه‌ی ِ بهار
بر شاخ‌سار ِ تنهای ِ چنارِ
و شانه‌های ِ خمیده و غمگین ِ کاج
آواز ِهزار گنجشکِ مستِ عاشق را
هدیه داد

افسون بهار و باد
زدود خط ِ اشکِ ابر را
ازخاکستر ِ دل شیشه‌های ِ زمستان
و زلال ِ دستان ِ پاکِ عشق را
به‌ قابِ کهنه‌ی ِ پنجره بخشید

خنده‌ی ِ باد بهار
بر خشکِ دشت
بستری از سبزه نشاند

گرمای ِ دستانِ سبز ِعشق
از بهشت و پردیس
لغزید بر یخ‌بسته دل ِ رود و آب
چشمه بر سنگ ِ کوه جوشید
زلاله‌ی ِ ِرود بی‌تاب و پرخروش رقصید

از کناره‌ی ِ رود تا دامن ِ کوه
کرورکرور سرخ ِ شقایق
فرش فرش زرد و بنفش و آبی
گلی‌های وحشی نازکِ و ترد
شکفته شد باز دگربار
به ساز ِ الاهه‌ی ِ عشق
به جادوی ِ بهار

]]>

کاش می‌شد
تمامی ِ دست‌نوشته‌ها
تمامی ِ عکس‌های ِ رنگ‌وروی‌باخته
تمامی يادگارهای ِ چينی و چوبی و کاغذی
و تمامی ِ يادهای ِ اندوخته از روزگار دور و نزديک را،
که چونان آيه‌های ِ خاکستری ِ درد
و آهنگ ناخوش و گوش‌خراش ِ سازی ناکوک
بر روح و جان زخمه می‌زنند،
در باران شست

تا نماند هيچ خط و هيچ نشان
از گذشته و رفته
از خرابه‌های ِ افسوس
از تپه‌های ِ پلشتِ و زرد دروغ

تا نماند هيچ
جز زلاله‌های‌ ِ خيس ِ باران
در گذرگاهِ رنجور تن و جان

]]>

شادمانی را تنها نياز
بهانه‌ای کوچک بود
رقص بلوره‌ی ِ برفی
بر سرسره‌ی ِ مهتاب
آواز شادمانه‌ی ِ باران
بر پنجره‌ی ِ پاييز
نسيم طلای ِ گل‌های يخ
بر امتدادِ سردِ زمستان
يا پای‌کوبی ِ گرسنه‌گنجشکان
بر ريزه‌های ِ نان

درد اما گسترده بود هزار ريشه
در جای‌جای ِ خاک
در گوشت و پوست
در همه يادهایِِ ِ بی‌رنگ
در همه برگ‌های ِ پوسيده

روکردم به ‌سبز بی‌انتها
به دوردستِ جنگل ِ آشنا
شايد بازيابم خويشتن ِخويش را
از سياهِ خاک، وز سبزينه‌های ِ مست
از برکه‌های ِ روان،‌ وز چشمه‌سارانِ ِ آوازخوان

افسوس که انبوهه‌ی ِ جنگل هم
به آتش نشست ناگاه
شبح تار و محو درخت
باز گم شد در تل ِخاکستر

]]>

خوکرده‌ام به شب و مهتاب
به سکوت و سکون ِ برگ‌ها
به تک‌چراغی روشن در دوردست
که نه نوری دارد و نه کورسويی
تک‌چراغی از پنجره‌ای در ناکجا

پنجره‌ای به باغ ِ کوچکی
در آن سویِ شب و روز
در آن‌سویِ بودن و نابودن
در قابِ پنجره
گلدان کوچکی‌است نهان

عطر سپيد ِ گل‌های دور
تازه‌ و زند‌ه‌تر از عطر هزار باغ
می‌پيچد در سکونِ شب
می‌پيچد در رويایِ مستِ شب‌گرد

ناگه ز آسمان
هزار ستاره می‌چکد
ستاره‌هايی تاب‌ناک و درخشان
ستاره‌ها می‌ريزند بر زمين
زمين پر می‌شود از ستاره
زمين پر می‌شود از گل و گل‌برگ
گل‌هایِ سپيد ِ ياس

خوکرده‌ام به شب
خوکرده‌ام به رهايی
خوکرده‌ام به رويایِ پنجره
خوکرده‌ام به ريزش ِ ستاره‌
خوکرده‌ام به بوييدن ِ ستاره
که مستی ِ شراب و عطرباغ
همه از خيال تو می‌رويد
همه از سپيد ِ دستان ِ تو می‌بويد

]]>

زمين کم‌نفس و خسته
آه می‌کشد سنگين
می‌سوزد از درون
می‌پوسد وز برون

فرزندانِ زمين
زردند و بی‌نفس
دست‌هاشان همه آلوده
دست‌هاشان همه سياه

پریانِ سبز جنگل‌ها
جامه‌شان جابه‌جا سوخته
جامه‌شان به سيمان‌وقير آلوده
رنگارنگِ گل‌های ِ جامه
همه به چركابِ دود آغشته

می‌گذرند گه‌گاه
اين‌جا و آن‌جا
ابرهای سياه و سنگين
با چشمان سرخ و بغضی سخت
نمی‌بارند اما، بر وارونه‌گی شهردود
بغض ِخويش را می‌برند هم‌راه
تا دوردستِ پاکِ کوهسارها

الاهه‌ی آبی درياها
زلاله گم‌کرده‌ست سال‌ها
ماهيان بستر رودها
آلوده‌اند به پس‌آب کارخانه‌ها
آلوده‌اند به جيوه و روی
مردان ِ ماهی‌گير
تورهاشان پرست از جيوه
مردان ِ ماهی‌گير
زهرآبه می‌برند بر سر سفره

آسمان در پس ِ پرده‌ی ِ دود
ستاره‌گان را از ياد برده‌ست
کودکان زرد و زار و کم‌جان
در حسرت ديدنِ راهِ شيري
در حسرتِ بارش شهاب‌ها

کودکان با حسرت
نقش‌می‌نند بر سپيدی کاغذ
آسمانی‌ آبی، خورشيدی طلايی
رودخانه‌ای آبی با ماهيان سرخ
درکناره گل‌های چهارپر
نشسته بر سبز ِ روشن ِ چمن
کودکی با خطوط ساده و راست
سبک‌پای و شادمان
بادباکی گرفته بر دست
می‌دود در پی باد
کودکان نقش می‌زنند بر کاغذ
رنگين رويای ِ از دست‌ رفته

زمين سوگ‌وارست و لب فرو‌بسته
زمين بی‌نفس است و دگر خسته
زمين نفرين نکرد هرگز
نادان‌فرزندانِ ِ خويش را
فرزندانِ زمين سال‌هاست
زارند و بيمار و بی‌فردا
فرزندان زمين اما
می‌ميرند سخت و بی‌‌فرياد
کند و سنگين، آرام آرام!

]]>

کوچه‌باغ عشق مه‌آلوده است
تن‌ها همه اثيری
خط‌وط گنگ و نرم و رازآلود
تن‌ها غرقه‌ی‌ ِ مه‌تاب
واژه‌واژه مخمل ِ رويا
عطر ياس و خوشه‌های ِ اقاقی
پيچيده در نم‌دار تن ِ رويا

بيرون کوچه‌باغ آفتابی تند جاری
خطوط تن‌ها: همه تند و خشک
نشانی نيست از عطر ياس‌ها
صداها خشک و يک‌نواخت
واژه‌ها سبک و بی‌معنا

در کوی ِ زنده‌گانی آفتابی سوزان
رنگ‌ها گرم و تند و براق
در کوی زنده‌گانی ابری نيست
در کوی زنده‌گانی پرچين‌ها خشک
دانه‌هایِ توت بر تن داغ ِ کوچه
شاخ‌سار ِ درختان خشکيده
تن ِ بوته‌ها در پرده‌های ِ دود
در کوی ِ زنده‌گانی عادت جاری است
و کسالت ِ کش‌دار روزمره‌گی،
روزمرگی را فرياد می‌دارد

کوچه‌باغ عشق
پيچيده در پرده‌هایِ گنگِ مه
خيس و نم‌دار، غنوده در رويا
اثيری و نرم، پر زمزمه‌‌ی ِخواب
در ريزش ِزلاله‌های ِ سيمين ِ مه‌تاب
در ميان خوشه‌های ِ اقاقی
بر بستر بهارنارنج و ياس
در باران شکوفه‌های ِ سيب
کوچه‌باغ عشق شناور در رمزوراز
وه!
کوچه‌باغ عشق چه هوايی دارد!

]]>