ستارهگان از آسمان شب
خوشه خوشه چکيدند
و باغچهیِ سپيد مريمها را
در آغوش نور فشردند
همه ساقههایِ تردِ مريم
به اشک ستاره و خاک
تر شد
و شباهنگ
دگر آوازی نخواهدخواند
ايران ِ من به سياهی شب
به پهنای همه خاک
سوگوارست
دگر کسی براي بوييدن ِ نسترن
و پرسيدن ِ نام ِ گلی آشنا
رنج ِ دوران نخواهدبرد
آسمان بیستاره است
نور پرکشيد
نيازی به زخمه نيست
دل سازها زخمی
دل سازها خونين است
گلویِ تمامی آوازها
به بغض دردی نو
بس چرکين است
خاکِ ايران ِ ما
چه سياه و چه سرد
سخت اندوهگين است
خاک سرد است
دل ِ ما خونين
گلو پر خار و پر درد
ديده سرخ، ديده خشک
اشکی نيست
اشک از ژرفایِِ اندوه
شرمسار و بس گريزان است
نيازی به زخمه نيست
دل سازها به بغضی نو
سخت خونيناست...
خشونت تنها دليلشان
وقاحت تنها کلامشان
زنجيرها و چوبدستهاشان
هوا را سخت میشکافت
و خون میريخت
هنگامه بود و هست
از خشکيدهخون مردمان
جوانه رويد هزارهزار
جوانههايیِ نازک،
اما سخت و پولادين
دليری، تنها واژهشان
و ترس
گنگواژهای غریب
کز ميان واژهنامهها
پاک شده است گويا
هان! آهنپوشانِ بتپرست
زنجير بگردانيد
سخت و سختتر
ما را چه باک؟
.ترسی نبود، ترسی نماند
نسیم میوزد نرم نرم
توفانیست در راه
همين فردا و پسفردا
بت توخالی و پوشالیتان را
باد خواهدپراکند
در دوردستها
وزو تنها رد ِ خونی ماند
یادگاری ز خونآشام
وکمرنگ نشانی
از توهمی بزرگ
که باد با خود برد
آسمان تيره بود و تار
ابر ِ سياه از فراز
دودِ تيره از پايين
نوری نبود
کورسوی ِ اميدی نبود
گذشته در قلمگاهِ نامردمان
سياه میشد با جوهر ِ تزويز و دروغ
حال بهزير چکمه و پوتين و طلسم ديو
تباه میشد ذرهذره
آينده نيز پيشاپيش
در سياهی غوطهور بود و نوميد
ستارهای بدرخشيد ناگاه
آسمان روشن شد
ديوان تختهکوب کردند پنجره را
تا روشنايي نتابد بر دل مردمان
تا خو نگيرد چشمان بنديان
به روشناَ، به نور
...
ميلههای ِ آهنين هزارهزار
سخت و سنگين و سرد
بر پنجرههای ِ بسته
روزن گرفته به سيمان
تا سياهی گسترده و مهيب
بماند پابرجا
ستاره اما، فريادمیکرد
آواز ِ شباهنگ را
آوای ِ خوشآهنگِ آزادی را
مزدوران ديو اما
نخراشيده و نتراشيده
زنجير بر يکدست و چماق بر دگر دست
عربده کشان در برزن تاريک و بیروزن
میتاختند شب و روز
زنجيرها پيچان و گردان
سرد و عبوس
خونين میرقصيدند در هياهوي کوچه
مه و گردی تند
در سنگينی گذرگاههای ِ لبريز
جوی ِاشک روان از ديدهها
اميد جوانه میزد و آرزو شکوفه
کوچههای ِ خونين شهر
بویِ شکوفه میداد
بهار رفت و تابستان
پاييز رخت بربست اشکريزان
به آخرين روز خزان
تکستاره سوخت و شهاب شد
آسمان گشت شادمان
ديو خنديد و تعفن ِ دندانهای ِ سياه و زردش
شب را آلود
سرريز شد انبوه سبز ِ مردمان
مورچهوار و مویهکنان
از کوچههای ِ پرگزمه
از گذرگاهِ سنگلاخ
بیترس از چوب و گرز و چماق
بیترس از جوی خون ِ ستارهها
تا رفتن ستاره را
پرواز بیبازگشتِ سبز ِ شباهنگ را
بهسوگ نشيند همهشهر و ديار
هان! بههوش! بهگوش!
اين تنها سرود ِ تلخ بدرقه نیست
اين غرش ِ شيران ِ خفته است
میگريزد جنگل از شب
شب از جنگل ِ سبز
هان! بههوش! بهگوش!
ديروز در شورهزار ِ بيدادگاه ِ وقاحت
سروی خميده
جایجای تناش نشان ِ تبر
ناله سرداد:
سبزی من و انبوههی ِ جنگل
هيچ نبودهست جز دروغ
کاين همه توطئه بود
تا تبر تنها بماند
تا تبر بپوسد از دسته
بشکند از تيغ
هیهات! مظلوم تبر! هیهات
سبزي تنها افسانهست
تبر برحق است
جنگل، دروغ ِ شورشيان
شورهزار و تبر و تازيانه
تنها حقيقت دوران
ديروز در بیدادگاه ِ شقاوت
درختان ِ سبز
لهيده و فرسوده
اماَ هنوز استوار و پابرجا
درنمايشی تلخ و بس مضحک
از سبزی خويش توبه کردند
جنگل را دروغ خواندند
تبر خنديد
قهقههی ِ کريهاش
در سياهی گمشد
در کوچههای ِ شب اما
پژواک ِ روشنی میخواند:
اللهاکبر
مرگ بر تبر
برگبرگِ درختان، همه سبز
سبزی پایدار
تبر رفتنی
جنگل ماندنی
باغچهی ِ امروز و فرداها
ديری است که خشکيده
نفت همه تن ِ باغچه را
همه ريشههای ِ کهنه را
پوسانده و خشکانده
تن ِ نازکِ هر جوانه را
طنابِ قطور ومحکم ِ بیداد
بسته است به نردههایِ آهنين
تا نجنبد بيش
تا نرويد سبز
باغچه جند روزی
دلخوش کرده بود به رويش
به دستان ِ سبزی
که نشان از بهار داشت
نشان از آب داشت
و نشان از سبزينهها
باغچه دلخوش
به رويش و بهار
به باران و آب
به رويش حوانههای ِ آرزو
به سبزشدن، به برگ و بار
به همنوايی ِ ترانهی ِ سبز
به چکابههای ِ باران ِ اميد
به آهنگِ شاد ِ نسيم رقصيد
اما
سياهی ِ دود
چربی ِ دودههای ِ نفتی
سبز را به آتش کشيد
دستِ باغبان سوخت
جوانهها ناروييده پژمرد
شادمانی و نسيم ِ سبز
در هياهویِ شادمانی ِ موشهای ِ کور
در آتش ِ کينهی غ هميشگی ِ لاشخورها
در ضربههای ِ سنگين ميلههای ِ سخت
بر تن ِ جوانهها و نهالها
در چشمان ِ اشکآلودهی ِ نوميد
گم شد
باغچه دگربار
باز پوسيد
در درد پيچيد
هيولای سياهی
قهقههزنان، عربدهکشان
در کوی و برزن
ديو پليدی رقصکنان
چوبزنان
نعرهزنان
معجزت ِ ماندن ِ خويش را
با بادههای ِ خون
به سور نشست
باز خنديد