نالهی ِ سرو
ديروز در شورهزار ِ بيدادگاه ِ وقاحت
سروی خميده
جایجای تناش نشان ِ تبر
ناله سرداد:
سبزی من و انبوههی ِ جنگل
هيچ نبودهست جز دروغ
کاين همه توطئه بود
تا تبر تنها بماند
تا تبر بپوسد از دسته
بشکند از تيغ
هیهات! مظلوم تبر! هیهات
سبزي تنها افسانهست
تبر برحق است
جنگل، دروغ ِ شورشيان
شورهزار و تبر و تازيانه
تنها حقيقت دوران
ديروز در بیدادگاه ِ شقاوت
درختان ِ سبز
لهيده و فرسوده
اماَ هنوز استوار و پابرجا
درنمايشی تلخ و بس مضحک
از سبزی خويش توبه کردند
جنگل را دروغ خواندند
تبر خنديد
قهقههی ِ کريهاش
در سياهی گمشد
در کوچههای ِ شب اما
پژواک ِ روشنی میخواند:
اللهاکبر
مرگ بر تبر
برگبرگِ درختان، همه سبز
سبزی پایدار
تبر رفتنی
جنگل ماندنی


