کاش می‌شد
تمامی ِ دست‌نوشته‌ها
تمامی ِ عکس‌های ِ رنگ‌وروی‌باخته
تمامی يادگارهای ِ چينی و چوبی و کاغذی
و تمامی ِ يادهای ِ اندوخته از روزگار دور و نزديک را،
که چونان آيه‌های ِ خاکستری ِ درد
و آهنگ ناخوش و گوش‌خراش ِ سازی ناکوک
بر روح و جان زخمه می‌زنند،
در باران شست

تا نماند هيچ خط و هيچ نشان
از گذشته و رفته
از خرابه‌های ِ افسوس
از تپه‌های ِ پلشتِ و زرد دروغ

تا نماند هيچ
جز زلاله‌های‌ ِ خيس ِ باران
در گذرگاهِ رنجور تن و جان