باغچهی ِ سبز ِ اميدها
باغچهی ِ امروز و فرداها
ديری است که خشکيده
نفت همه تن ِ باغچه را
همه ريشههای ِ کهنه را
پوسانده و خشکانده
تن ِ نازکِ هر جوانه را
طنابِ قطور ومحکم ِ بیداد
بسته است به نردههایِ آهنين
تا نجنبد بيش
تا نرويد سبز
باغچه جند روزی
دلخوش کرده بود به رويش
به دستان ِ سبزی
که نشان از بهار داشت
نشان از آب داشت
و نشان از سبزينهها
باغچه دلخوش
به رويش و بهار
به باران و آب
به رويش حوانههای ِ آرزو
به سبزشدن، به برگ و بار
به همنوايی ِ ترانهی ِ سبز
به چکابههای ِ باران ِ اميد
به آهنگِ شاد ِ نسيم رقصيد
اما
سياهی ِ دود
چربی ِ دودههای ِ نفتی
سبز را به آتش کشيد
دستِ باغبان سوخت
جوانهها ناروييده پژمرد
شادمانی و نسيم ِ سبز
در هياهویِ شادمانی ِ موشهای ِ کور
در آتش ِ کينهی غ هميشگی ِ لاشخورها
در ضربههای ِ سنگين ميلههای ِ سخت
بر تن ِ جوانهها و نهالها
در چشمان ِ اشکآلودهی ِ نوميد
گم شد
باغچه دگربار
باز پوسيد
در درد پيچيد
هيولای سياهی
قهقههزنان، عربدهکشان
در کوی و برزن
ديو پليدی رقصکنان
چوبزنان
نعرهزنان
معجزت ِ ماندن ِ خويش را
با بادههای ِ خون
به سور نشست
باز خنديد
