شادمانی را تنها نياز
بهانه‌ای کوچک بود
رقص بلوره‌ی ِ برفی
بر سرسره‌ی ِ مهتاب
آواز شادمانه‌ی ِ باران
بر پنجره‌ی ِ پاييز
نسيم طلای ِ گل‌های يخ
بر امتدادِ سردِ زمستان
يا پای‌کوبی ِ گرسنه‌گنجشکان
بر ريزه‌های ِ نان

درد اما گسترده بود هزار ريشه
در جای‌جای ِ خاک
در گوشت و پوست
در همه يادهایِِ ِ بی‌رنگ
در همه برگ‌های ِ پوسيده

روکردم به ‌سبز بی‌انتها
به دوردستِ جنگل ِ آشنا
شايد بازيابم خويشتن ِخويش را
از سياهِ خاک، وز سبزينه‌های ِ مست
از برکه‌های ِ روان،‌ وز چشمه‌سارانِ ِ آوازخوان

افسوس که انبوهه‌ی ِ جنگل هم
به آتش نشست ناگاه
شبح تار و محو درخت
باز گم شد در تل ِخاکستر