درخوابِ ستاره‌گانِ دور
جشمه‌یِ نقره جوشيد
از خروش ِ چشمه‌یِ رويا
برکه‌یِ سيم‌گون شد سيراب
بر تن ِ سردِ کوه‌سار لغزيد
تن ِشب سرخ شد به تب ناگاه

در دامنه‌یِ روياهایِ گنگ
نازک بلوره‌ای سُريد در آب
برکه مست شد و سرودخوانان
در پيچاپيچ نازک‌ِ تن‌اش لغزيد
هزارجام ِ سيم‌گون رويا
نوشيد از شرابه‌یِ موها

دخترک مست و خيس و لرزان‌تن
برون شد از خوابِ چشمه‌یِ رقصان
هزار چکابه‌یِ سيم‌گون
هديه کرد بر خاکِ تشنه‌ی بيدار

تنهايی دشتِ سرد
به‌گل‌ نشست در يک آه
سپيد ِ ياس‌هایِ وحشی
عطرآگين‌بلندای هزار مريم
شرم‌گين‌خواب‌آلوده بنفشه‌های پاک
درميانه هزارشقايق ِ شرم
تنِ دشت گل‌گون شد

رنگين‌‌كمانِ هزاررنگ
روييد از رويایِ ستاره و برکه
آسمان
سپيده را پس زد