ديوار نخست را که گرداگرد خويش ‌ساختم، آسمان پيدا بود و سايه‌یِ هم‌سايه پيدا. بيرونِ ديوار هياهویِِ مردمان بود و روزمره‌گی ِ کوچه. درونِ‌ِ ديوار بس گستره بود. جا برای من بود و هزار دوست.

ديوار ِ پس از آن، اندکی از فضا را کم کرد؛ اما هنوز آن‌ اندازه بود که بتوان در درون‌اش گم شد و هزار خاطره در هزار گوشه‌اش نهان کرد.

ديوار ِ هزارم را که چيدم، تنها من مانده بودم و پنجره‌ای که گوشه‌ای از آسمان را درخود داشت. من مانده بودم و آن دو گربه‌یِ دست‌آموز و آن باغ‌چه‌ی نيم خشک و کلاغ‌ِ پيری که هميشه بر هره‌یِ ديوار نشسته بود.

گربه‌ها را چند روز پيش به دوستی بخشيدم. دل‌ام از موش و گربه بازی و هر چه گربه‌سان است، آشوب می‌شود.

شاه‌نامه را هم به دور انداختم. دل‌آشوبه‌ام می‌گيرد از هرچه رستم ِ زال و تهمينه‌یِ جفت‌خواه.

اين روزها، آدميان فسانه‌ها را نيز به گندابه‌یِ بودن خويش آلوده‌اند.

ديوار ِ پسين را که چيدم، تنها من ماندم و کتاب‌ها و آسمان. و به ‌گاهِ باد، قژقژ ِ دردآلوده‌یِِ تن ِ پنجره که از سکوتِ ميان هزار و چند ديوار دل‌اش گرفته است و بر خود می‌لرزد.

واپسين ديوار را از صدف چيدم. اينک من مانده‌ام و تنها کلاغِ پير، انبوهه‌ای کتاب و آسمانی که هيچ‌گاه دور نبود.

دگر نه هياهو و نه فرياد، نه صدای در و نه زنگ و نه هم‌سايه‌ای بی‌آزار که سرک بکشد از ديوار.

آرامش و سکون با خنکایِ نسيم تا ابد گسترده است.