واژه‌های کاغذی خار شد
چشم ديو سياه سوخت
پلک‌هاش خونين شد
ديو غريد درگوش ِ‌شب
هيهات! هيهات
بوی أدمی‌زاد می‌آيد از ديوار
طلسمی بنوشت
يکی غلامی رام
قلم بشكست
پيکِ کاغذی دربند شد

ديو، به قهقهه خنديد
قلبِ مردمان افسرد
واژه‌ها نانوشته ماند
گوش‌ها بسته ماند
جادو درهمه شب گسترد
اما نانوشته ماند
کس به‌فلم سوگند نخورد زان‌پس
قلم هم، بشکسته ماند