در انبوهه‌ی ِ بيشه‌ی ِ دور
به تاريکِ شب و به تيره‌ی ِ دل
بشکستند آوندهایِ سبز را

درختِ پاره‌آوند
خم‌شده زير بار درد
چوبينه‌دل‌اش سخت در تب‌وتاب
می‌سوخت که مباد
بشکند تيغه‌ی ِ نازکِ تبر
در دستِ مرد هيزم‌شکن