بسته است ديری
درز پنجره به‌خاکِ درد
روشناي شيشه به‌خاکستر اندوه
تا گم شود شب‌زنده‌دار خاک‌نشين
در تکرار هميشه‌گی ِ ديوارهایِ بسته

تندر می‌خروشد خشم‌گین
آذرخش می‌خندد بر سياهی
ابرها‌یِ باردار و خسته از گرما
به رگ‌بار می‌ريزند همه سنگين‌بار
سپيددانه‌های تگرگ
می‌نشينند بر گونه‌های سياهِ باغ‌چه

پوشيده درز پنجره به گلِ تيره‌ی درد
اما
چکابه‌هایِ مستِ باران
سرک می‌کشند از چهارچوبِِ خيس ِ قاب
بویِ خيس ِ تلخ‌برگ‌هایِ بید
آشنا، بس آشنا
خنکایِ عطرآلود ِتلخ سايه‌ای دور
می‌پراکند در تنهايی گسترده‌یِ اتاق

يکی با چشمانی خيس
با گونه‌هايی تر
می‌شتابد به شب‌نشينی بيد و باران
سربرهنه و گيج
مستِ تب و مستِ خواب