شب
خسته از خلوتِ دل‌گير ِ کوچه‌های بی‌رهگذر
در سرگيجه‌یِ بنفش ِ اقاقی‌ها
رها کرد تن از پيچکِ ياس‌
ردایِ کهنه‌اش بر دوش
پای‌برهنه
گريخت

خورشيد
سوزان در آتش ِ تب
پاره‌ابر ِ خيس و سياهی جست
بر تن کشيد
در خنکایِ بارانی ابر خوابيد
خوابِ آب‌تنی
در آب‌شار طلایی می‌ديد

افق
در خاکستر ِترديد بماند
شبِ مست بگريخته
خورشيد به پاره‌ابری آويخته
روی بنهفته
آسمان ايستاد
زمان به صفر نشست