در لاجوردیِ آب‌هایِ نزديک
در ميانه‌یِ خروشانِ امواج بلند
خط قرمزی است ناپيدا
خطی که دربند ‌کشد دستانِ بيگانه را
فارغ از خيال ِ دستانِ گشوده
چه آمده به وسوسه‌یِ کف‌آلوده مشتتی آبِ شور
چه لغزيده در تمنایِ نوازشی بر پولکِ ماهيانِ رقصان

در خاک ِ نزديک اين کوی
دربندند همه عاشقانِ وين آب‌وخاک
دل‌سپرده‌گان اين پيرگربه‌یِ خفته به‌ناز
بس فربه‌تر ‌ازين بود روزگاری پيش

زندان‌بانِ مهربانِ اين کهنه‌دژ
دستانِ بيگانه را
آلوده يا نيالوده
با بانگِ بلند و سرنا و سور
از بند رها کند
نيايشی هم به‌زيرلب آرام
در پي‌اش روان کند آری
دستِ آشنا را اما
دل‌بسته و نيالوده
به زنجيری گران کند آری
خون‌مرده و پوست‌رفته
با تازيانه سياه کند آری