ويار: سبز ِ جوانه‌هایِ بهارين
ويار: برف بود و برفاب
ويار: پياله پياله مهتاب
نوزاد آمد با چشمانی رخشان
به تيره‌آبی ِ درياهایِ ژرف
به درخشش ِ دانه‌هایِ برف
با پوستی از نرمه‌یِ مهتاب

دل‌اش همه زلاله‌یِ باران
دل‌اش همه سبزينه‌
دل‌اش پر ز بارش ِ شکوفه
دل‌اش همه پرتویِ آفتاب

روزگار بشُست همه زلاله‌ را
بنشاند دل به تيره‌مه
به خارهایِ تلخ ِ اندوه
روزگار ببرد همه روشنای نگاه
بنشاند به تيره‌یِ کين
آسمان نباريد جز وزغ‌هایِ زشت
جوانه‌هایِ سبز بسوخت در آتش ِ فريب

ويار
برف بود و برفاب
آبی ِ برکه
فواره‌یِ مهتاب
روشنایِ آفتاب
همه سياه شد در سنگينی ِ چربِ دوده‌
شهر خوابيده است در پستی ِ ماندگار
شهر خرخر می‌کند در ميانِ چرخ‌دنده‌هایِ خشک
شهر آکنده ز دود و دم
بمرد نوزادِ روشنا
نباليد در گندابِ جویِ ريا