غرقه‌یِ روشنا
پرتویِ هور چشم‌آزار
پوست تفته در آفتاب
روزها می‌‌گذشت در گرما
گرمازده‌گانِ تابستان را
چه نياز به جامه و سرپناه؟

راویِ سيه‌پوش ِ دژ ِ کهنه
قصه‌ها می‌گفت ز ابر و سرما
از خنکای خيس ِ زلاله‌هایِ باران
از سپيد ِ پاک ِ برف بر بلندکوه‌سار
از رقص ِ سايه‌های غروب
از ريزش ِ مه‌تاب و ستاره
از شهاب‌بارانِ شبانه

گرمازده‌گان ِ سوخته در عطش
در حسرتِ ابر و بارانه
پشت به خورشيد
در جست‌وجویِ ابر
نشستند به شب

در کهنه‌دژ اما
ابر، تنها تيره‌دودی
از حسرت و فغانه‌های دور
ستاره‌ها، شب‌تاب‌های خرد
پيام‌آور خون‌آشام‌خفاش ِ شب

نشانه‌گانِ آرزو تنها
بر رف، پاره‌کاغذی زرد و فرسوده
خط نبشته‌ای بر سنگِ سرد
پوستِ سوخته‌یِ پدربزرگِ پير
درخشش ِ چشمانِ پرخاطره‌یِ مادربزرگ
و شراره‌هایِ فروزان ِ اميد
در خيال ِکودکِ فردا