به آسمان ِ پرستاره‌ی ِ کوير
که درخشش‌اش در شب پراکنده است هنوز
به نخل‌های ِ کمربشکسته‌ی ِ بی‌بار
به تنورهای ِ نان
که هم‌چو ميهمان‌خانه
به‌زير ِ آوار ِ ويرانه‌ها گم شده‌اند
ســـــــــــــــــلام

به دو زمستانی که بی‌اجاق و هيزم گذشت
به زمستانی که سردِ سرد آمده است
به يلدای‌ بگسترده در همه سال
بی‌آجيل ِ مشگل‌گشا و بی‌اناردانه‌های ِ سرخ
بی آتش ِ‌گل‌قاچ‌های ِ هندوانه
ســـــــــــــــــــلام

به دستانِ خسته‌ی‌ِ ِ پدر
که با همه زيری
نرم‌ترين و گرم‌ترين نوازش‌ها را داشت
به مادر که سيه‌چهره‌ بود
از هُرم ِ آتش ِ تنور
به بوی کماچ و کلمپه
که از پستو
حکايت عيد و جشن می‌آورد
و رشته‌هایی که نازک‌تر از مو
می‌بريد مادر
در پس ِ دست

به مويه‌ها و ناله‌ها
که بی‌آواز در گلو ‌شکستند
به زمين‌لرزه
که برد با خود
تمامی ِ زنده‌گی را
کوتاه‌لحظه‌های ِ شادمانی را
ســـــــــــــــــلام

به ويرانه‌های ِ بازمانده
که حتی بوفِ شب زنده‌داری هم
رغبتِ خانه‌کردن در آن را ندارد
به يادها که فرومردند
به بادها که زوزه می‌کشند در شب
ســـــــــــــــــلام

به ارگِ پير
که بشکست با پيردرختان ِ نخل
به‌ زمردين‌باغ‌های ِ ليمو و نارنج و پرتقال
به بستر ِ بهارنارنج بر خاکِ کوچه
به‌ بوی ِ خوش ِ ليموهای ِ کال
که بگريخته است از ياد
به شهر ِ مرده‌گان
به ويرانه‌های ِ بم
به يخ‌زده‌‌د‌ل‌های ِ مردمان
ســـــــــــــــــلام