سنگِِ صبور
تلختر از حنظل
پيچيده در پيلهیِ سکوت
چکه چکه
ذره ذره
آب میشود
میچکد برخاکِ تنهايی
درد
خاکِ خيس آبستن ِ بذریست
میشکافد دل خاک
سر میکشد جوانه
سر برآرد نهالکی خُرد
ببالد به تابش خورشيد
بشويد تن به ريزش ِ باران
ببالد و ببالد و ببالد
سر کشد بر آسمانی ابری
در گوشهای از دشت
در سرزمين ِ تنهايی
در ناکجایِ شب
درختی است بلند
ريشههاش همهجا گسترده
گلهاش همه آبی، بنفش و زرد
گلهاش همه گل ِ حسرت
برسد ميوههاش در دل ِ شب
ميوههاش همه سخت
ميوههاش همه سنگ
در ناکجایِ شب
برسند از دوردست
شبگردان ِ مستِ درد
بچينند ميوهها تک تک
بنهند بر دل ِ ريش
تا بازگويد همه ناگفتهها بر سنگ
سپيدهدمان در دشتِ دور
نه آدمیست و نه حيات
زمين پوشيدهست از گل ِ حسرت
بر زمين هرجا خردههایِ سنگ
بشکستهسنگِِ صبور
بشکستهسنگِِ سخت
بهگاهِ سپيده
در ابهام ِخاکستری ِ روز و شب
در نهانگاهِ دشت
در آن دوردست
تکدرختیست بیگل و بار
تکدرختیست سر بهدرد خمکرده