شب‌هایِ بی‌هياهو
شب‌هایِ بی‌شتاب
دور از پچپچه‌هایِ وهم‌آلودِ دهان‌هایِ هميشه باز
سرخ و تب‌آلوده و سوزان
در ميانِ سوز ِ به ناگه‌آمده‌یِ پاييز
ره می‌سپرند
نرم نرم و گرم گرم
در سکوتِ غريبِ خويش
هم‌رهِ انديشه‌ها
هم‌رهِ وهم
و زوزه‌یِ باد

سرخ ِ خونينِ شب‌ها
آکنده است از هزار نقش ِ گم
هزار نقش ِ دور و دورتر
آکنده بر بستر ِ یاد

خوشه‌خوشه مرواريد سپيد
غنوده بر آرامشِ بستر ِ سبزبرگ‌ها
پرچين ِ کوته‌ای بر باغ
پرچين ِ خاردار
که می‌پاشد وسوسه‌یِ ترش و خونين تمشک را
بر تشنه‌لب و تشنه‌تنِ ِ رهگذر ِ کوچه‌باغ ِ کودکی

و خيالِ آبی ِ يک رودِ کوچک
با ماهيانِ خاکستری
و ماری آبی
رنگارنگ و سبز، سرد و لزج
که می‌لغزد نرم و نرم
بر خاکِ خيس

و ظرفی پر از ليموهای قاچ خورده
زرد و سپيد
سردِ سرد
تلخ ِ تلخ

بستری چروکيده‌ اما بی انعطاف
ملافه‌هايی هم‌چو برگه‌هایِ فلز
و تب که می‌تازد
گرم ِ گرم
بر سرخ ِ روياهایِ دور
بر خاموش ِ بی‌هياهویِ شب
شب‌هایِ بی‌شتاب