در خنکایِ ماهِ آب و آرامش
سايه‌روشن ِ آسمان را
قلم‌مویِ رنگارنگِ غروب
گل‌گون کرد

به خونين دل ِ افق سوگند
به زلال ِروانِ آب‌شاران سوگند
به رنگين‌کمانِ خشک و دل‌مرده‌یِ برگ‌هایِ خزان سوگند
به برهنه‌تن ِ همه‌درختانِ شرم‌آگين سوگند

به بغض غربتِ دورمانده‌گانِ اين خاک
به اشک‌های فروخورده‌یِ بازمانده‌گان ِ پای در خاک
اين رها به غربتِ خاکستری ديار باران‌ها
وان رها به آبی ِ سرد و کش‌دار تنهايی
به آونگِ خسته‌ی ساعتِ اسير بر ديوار
که گرفتارست به چرخه‌یِ گس ِ تکرار
طلسم ِديوانِِ خاکستر
يک‌نواخت و بی‌هيچ تب و تاب
گذر ِ لحظه‌هایِ بی‌خواهش

به بغض تمامی ِ لحظه‌هایِ تنهايی
به گريه‌یِ بی‌امانِ ابرهاِیِ بشکسته
سوگند و باز سوگند
به آتش ِ ابراهيم سوگند
که روز ِ ديدار نزديک است
که رستنی در پيش است
برون شود روزی
همه خار از درون سينه
سرود ِ شادمانی برخواهد شد
ازين گلوگاهِ خونين و خسته به ژاژ