حوضکِ کوچکِ خاطره را
نسيان پُر کرد
ماهيان قرمز ِبی‌باله
در سياهِ خاک گم شدند
درد چندگاهی مُرد

از برآمده‌دل ِ باغ‌چه
شبان‌گاه نهالکی باليد
برگ‌هاش پولک
گل‌هاش باله‌هایِِ نازکِ ماهی
همه آبی
همه حُزن
همه اندوه

حياطِ خلوت بوده‌ها
پوشيده شد به ابريشم ِ گل‌برگ
به نازک‌خيال ِ خاطره
که پيوند می‌زند آبی ِ تنهایِ شب را
به فام ِ تلخ ِسپيده

حوضکِ بی‌آب و بی‌ماهی
بوی خاک می‌دهد و تباهی
بوی سنگين ِ ماهيانِ مرده
حوضکِ خاک‌آلوده
هر شب خواب می‌بيند
خوابِ زلال ِ آب و رقص ِ ماهی

خالی ِ حوضکِ خاطره‌ را
باغ‌چه‌یِ سرد ِاندوه پُر کرد
خالی ِ شادمانی اما
در نهان‌گاهِ سينه
تا ابد خاکستری
تا ابد پوچ بماند