مخمل ِ شب تب‌دار است
ملافه‌هایِ چروکيده
با صدايی موج‌دار
زمزمه می‌کنند حکايتِ بی‌قراری را
بر استخوان‌هایِ آهنی تخت

جيرجير، جيرجير
جيرجيرکی نيست
ناله‌یِ تخت است
بر امتدادِ گرم ِ درد و بی‌خوابی

ابر و بادی نيست
نسيم هم گم شده است
باغ‌چه‌ی ِکوچکِ تنهايی
نشانِ سبزينه از ياد برده است
باغ‌چه دل‌سوخته است
برشته در کوره‌یِ تابستان
خوابِ رگ‌بار می‌بيند

آسمان خميازه‌کشان
شب را به سپيده سپرد
پيکر ِ مچاله‌ای
در ميان ملافه‌های چروکيده
باز هم گريخت
از هيولایِ سرخ ِ درد
از آبی ِ بی‌پايانِ درد
از
يک شبِِ ديگر