نمی دانی چه قدر دلواپس تو و پنجره ام
وقتی که خورشيد از پيله ی آسمان به در می آيد.
پنجره ام بايد ياد بگيرد
با چه كساني به لهجه ی ديوار حرف بزند
و چه وقت خورشيد عقيم را سرزنش كند
نمی دانم به كدام پرنده معتقدی
ولي تو را به جان هر چه چكاوک
پر آواز پروانه را نبند
هيچ كس آواز سبز پروانه ها را نمی فهمد
تو ديگر چرا؟
تو كه از سلاله ی تابستانی
و با تمام رنگين كمان ها نسبت داری...

... | July 19, 2006 3:52 PM

برو بچسب به ضریح امام و التماس کن که دست آریا به وجود مبارکت نرسه. اونوفت من میدونم و .... چه گیری کردیم ما از دست شما مومنون ناتمام ایمان آورده!. کجا بودي اين همه مدت؟

آریا | July 20, 2006 2:39 PM

درد های من نگفتنی ست.
دردهای من نهفتنی ست...

ری را | July 21, 2006 4:32 AM

نخل من اي واحه‌ي من !
در پناه شما چشمه‌سار خنکي هست
که خاطره‌اش
عريان‌ام مي‌کند...

The moon | July 21, 2006 1:27 PM

و درد
- اين همدم هميشگي تنهائي من -
با من بماند
تا آن زمان
که ترک کردمش
...

صفر ترديد | July 22, 2006 8:07 PM

انديشمند ، درود
ماه هاست كه در تارنماي تو گذرمي كنم و خسته گي در زير سايه ات از تن بيرون .
سپاس از احساس اي كه در اين تن خسته مي نشاني .

بي رنگ | July 24, 2006 8:32 PM

من که هر چه نگاه میکنم نمیفهمم کجای این تونل وحشت می شود خستگی از تن بیرون کرد!!!!!!!! و با این اشعار ترسناک چگونه میشود احساس خوبی را در تن خسته نشاند!!!!!!!! آدم را یاد قسمت برزخ فانتالزیو میندازد. خدا شفایت بدهد بیرنگ جان.

manifest | July 25, 2006 6:19 PM

تو بگذار به حساب بادنجان دور قاب چيني بائوبا جان. زياد توجه نکن عزيز دل برادر!!!! از اين دست آدمها همه جا پيدا مي شوند. حتي در سراي مجازي!!!!

manifest | July 25, 2006 6:22 PM