پولک‌هایِ خشک بر پيکر
در زير ِهُرم ِ آفتاب
برشته می‌شوند آرام
صدای شکستن ِ خشکيده‌پولک‌ها
گم می‌شود
در هياهویِ امواج ِ مستِ دريا

من‌ام آن ماهی ِ بگريخته از آب
که شورابه‌یِ آبی‌ ِبودن
فروختم به شورآبِ چشم

ماسه‌هایِ داغ و شور
شاهد است
بر خشکيدن و پوسيدنِ اين ماهی
که رفته‌رفته
بو می‌گيرد در بی‌آبی ِ دل‌تنگِ ساحل
اما هرگز
خو نمی‌گيرد به زيستن و غرق‌شدن
در اسارتِ يک‌نواختِ آب‌ها

سرخ و نارنجی و زرد ِ غروب بگذشت
شب به ساحل بنشست
فردا
سپيده که بردمَد
بر کناره
در کنار ِ گوش‌ماهی‌ها
و صدف‌هایِ تهی و نيم‌بشکسته
لاشه‌یِ اين خشک‌ماهی نيز
بر خط ِ شور ِشن‌ها بنشسته