دی‌شب خدا تا سپيده گريست
دوازده قطره اشک
بر گونه‌هایِ يخ‌کرده‌یِ آسمان لغزيد
چک‌چک، داغ و آتشين فرو چکيد‌
و بر زمين
تنها خاکستری سرد رسيد

دی‌شب که چهره‌یِ آسمان تر شد
کمانِ نازکِ ماه، لرزان از سرما
ماه ِ کهنه را در آغوش کشيد
اما
آن‌گاه که اشک‌هایِ هورمزد بر زمين می‌چکيد
تو آرميده بودی به خوابِ ناز
و در آن سويِ پنجره
سوزنی‌برگ‌هایِ کاج
در سرمایِ تنهايی‌ ِ درخت
تا سحر می‌لرزيد