نام ِ تو را با سرانگشت
بر نازک‌گل‌برگِ سپيدی نقش کردم
در دورترين گوشه‌یِ دل
نهان کردم سپيدينه را
تا دورمانَد ازگزند ِ سياه‌شبانِ بی‌پايان
سپيدينه نقره بپاشيد بر تهی‌سينه
از تهی‌خانه گريخت
دل بشد
تن به زمهرير رسيد
خسته‌جان بخَست و بماند

نام ِ تو بر شب پيچيد
بنشست بر برگ‌ِ درختانِ سرخم‌کرده‌
بر آويخته‌بازوانِِ لرزانِ بید
برگ بريخت
خشک‌شاخه بماند
سپيدينه بر خاک نشست
خاک نقره شد
مه و مه‌تاب نهفت

خاکِ نقره پروانه شد
با نسیم رقصید
نسيم سيم‌گون شد
آسمان، بر زمین رسید
بر بال ِ نسیم
بر خاکِ درخشان
بر برگ برگِ درختان
بر شبنم ِ زلال ِ گل‌هایِِ نابشکفته
هزاران هزار ستاره، شناور شد

نام ِ تو
در باد زمزمه شد
لغزید بر حبابِ خاموش ِ کوچه‌
شب‌پره‌ها، افسون‌زده
بال بر روشنا کشيدند
سپيده‌دمان
هزارانِ بالِ ِ نازکِ شب‌پره
سوخته و ‌بی‌خبر از خود
بر پایِ چراغ ريخته بود

نام ِ تو بر ابر نشست
آذرخشی جهيد
تندری خروشيد
ابر لرزيد
مست باريد
نام ِ تو را باران
بنوشت بر ديوارهایِ گِلی
بر خاکِ سرد ِ نقره‌ای
بر شهر ِ خواب‌زده‌یِ خاموشی
موج ِ آب و فام ِ آبی‌ها
در تن ِ سرد ِ برکه
رقصيد و پيچيد و لرزيد
لايه‌یِ نازکی از يخ
بر تن ِ برکه بست

نام ِ تو را باران
بر تن ِ دشت پاشيد
اشکِ ابر يخ‌ زد
دشت در حرير ِ سپيد خوابيد
خوابِ برف ديد
گل‌هایِ يخ شکفت
بویِ تو در شب پيچيد
شب به فام ِ نقره نشست
نام ِ تو گرچه گریخت
اما
یاد تو در سینه
هم‌چُنان باقی‌ست