در دورستِ روزها و سال‌ها

پیری آيينه‌ای داد به دست‌ام

گفتا: نيک بنگر

همه ريزه‌ها ببين

وان‌گه

چشم بربند

شکلکِ درون آيينه

وابسته است به نور و فام

گر آيينه از نور دوراوفتد

و در سياهی‌ بنشيند

دگر کسی درونِِ آيينه نماند باز

آن‌چه در آيينه نيست، بجوی و ببين و دریاب

روزگار ِ درازی‌ست که من

سر در درونِ خويش فروبرده‌ام

از پس ِ پلک‌هایِ بسته به‌دور از همه فام‌ها

کاويده‌ام و جسته‌ام و نيافته‌ام هيچ

که ديدنی باشد و خواستنی

بتوان بر آن باليد

يا از آن بتوان گريخت

در برون

هياهویِ‌ روزمره‌گی و روزمرگی‌هایِ مردمان

واژه‌هايی شناور در هوا

چهره‌هايی با رنگ‌هایِ ماسيده

صورتک‌هایِ تکرارشونده

و لب‌خندهایِ نقاشی

مسخره و مات و مصنوعی

و اشک‌هايی

که ره به مرهم ِسينه نبرده‌اند هرگز

و من

در اين هزارتویِ پيچاپيچ

سرگشته و گم‌گشته

تلوخوران و گنگ و گيج

در پی آن‌ام که در آيينه نبوده‌است هرگز

هرچند که اين کاووش بی‌پايان

شکلکِ درونِ آيينه را نيز فرسوده است

و خاکستر سردی

بر نقش ِ درون ِآيينه بنشانده است

و درون

روز به‌روز

تهی‌تر و بی‌آرزوتر از دی‌روز

افسوس که نگفت با من آن پیر

پايانِ جستن را

کدامين نشانه بايد بود

و روزنِ گريز از نايافته‌ها

در کدامين اميد بنهفته است

بايد جست و کاويد و فرسود

تا از بند ِ شکلکِ درون آيينه رست

بايد در گوشه‌ای تاريک و نايافته

آن راز ِ سر به‌مهر را يافت

بايد خنجری برداشت

و همه بندها را بريد

بايد گسست و از نو بست

بندی به نازکی ِ يک خيال

بندی به شادابی ِ يک نوبرگ

بندی به زلال ِ باران

بندی به سپيدی ِ برف

بندی بی‌هيچ وابسته‌گی

بندی رها در باد