کسی به ميهمانی پاييز نيامد
خشکيده‌رنگين‌کمانِ برگ
گستره برخاک، بماند
بارش ِ بغض ِ دل‌بگرفته‌‌ابری
داغ ِ تن ِ گسسته‌یِ برگ‌ها را
به چکه‌ای باران نه‌شست

راز ِباغ در سکوتی تلخ
ناخوانده و نابشنيده، بماند
چراغانِ درختانِ پير ِ خرمالو
و هياهویِ گنجشکانی
که با نوک‌هایِ نارنجی
قصه‌ها می‌گفتند از ميهمانی ِخزان
وسوسه‌ی پرسه در باغ را
در کسی بيدار نکرد
و باغ
جام ِتلخ تنهايی‌ ِ خويش را
چکه چکه نوشيد
و سر بر بال ِ باد نهاد
و سبزبرگ‌هایِ درختانِ هميشه‌بهار را
بر خاک ريخت

هيچ کس به دانستن ِ راز باغ مشتاق نبود
هيچ‌کس نشان ِ باغ ِ خزان را نجست
هيچ‌کس به خوابِ باغ ِ خزان‌زده نيامد
باغ ِ خفته در خزان
آرام و بی‌نشان
گم‌شد