نازنين تک‌گل ِ پاييزیِ باغ
ای که عطرت سرکشيده بر بستر ِ سرد ِ مه‌تاب
ای به گل‌برگِ تو، خاک عروس
ای به ناز ِ تو، شب بی‌تاب
ای به بویِ تو، شهر سرمست
ای به نرمينه تن‌ات، سرانگشتِ نوازش در تب‌وتاب
بگذر از اين نازک‌شاخه‌یِ پرخار
که نيارد جز رنج هيچ به‌بار
بنگر بر گل‌برگ‌هایِ ناشکفته‌یِ پرپر
بنگر بر لخته‌هایِ خونِ جگر
کين شاخه‌یِ خشکيده
وين خارهایِ تيز و ناببريده
بخراشدت همه تن و تردساقه
بنشاند هزاران زخم
بر آن نازک‌حرير ِپيکر
تا نه‌نشيند ناله‌ی پژمرده‌گی‌
بر تن ِ همه کوچه‌هایِ خالی ِشب
اين سوهانکِ زير و پرخار را
تنها بگذار و بگذر