پشتِ پلک‌هایِ بسته
تپش ِ آرامشی است جاری
در ميانِ رودی گرم از مهر
دنيايی است سرخ و سياه
نياز و عطش، درد و تقلا
همه دور، همه بی‌معنا

ناگهان
می‌آشوبد فريادهايی آشنا
تپش ِ امن ِ خواب را
فشار و درد و فشار
رفتن‌ است ناگزير
سرما و هياهو
گسستن از رود ِ بی‌نيازی
زين پس
آرامش، واژه‌ای‌است گريزان
دستی می‌کوبد بر پشت
می‌خروشد فرياد ِ درد

ای‌وای! ای وای!
مطلع ِزنده‌گی دل‌بريدن بود
سرود ِ زنده‌گانی درد بود
آوای جاری‌اش نياز
واژه واژه‌اش گسستن بود.