در حیاط خانه درخت انجیری ست که رسم عجیبی دارد ( اتفاقا دیروز چند تا عکس از این رسم اش گرفتم و می خواهم در وبلاگ بگذارم )
با شروع سرما وقتی تمام برگهایش می ریزد و عریان ِ عریان میشود بر نوک بلند ترین شاخه اش انجیری می روید تا بگوید امید همچنان زنده است...
با درود و بدرود....شاد باشی و مانا

مهرام | March 7, 2005 6:38 PM

مهرام جان درود

گويند چو آدم و حوا نافرمانی بکردند، همه جامه‌های بهشتی از تن ايشان بريخت و از برهنه‌گی خويش به شرم نشستند. آفريدگار همه را فرمان داد تا بر ايشان پوشاننده‌ای ندهند. درختِ انجير دل‌اش بر اين دو برهنه‌ی شادمان ولی شرم‌سار بسوخت و از برگ‌های خويش به آنان ببخشيد. پروردگار وی را به سبب اين نافرمانی از داشتن گل محروم نمود ولی به دليل مهرش به آدم و حواُ وی را دوبار در سال ميوه عطا فرمود.

و چون‌اين شد که درخت انجير گرچه گل ندارد و لی دوبار در سال به بار می‌نشيند.

بائوبا | March 7, 2005 10:56 PM

مهربان بائوبا درود
تيك تاك ساعت و تكرار آونگ ، همان زماني ميشود كه گاه در اضطراب و انتظار هامان ، چقدر كش ميآيد و گاه در شوق هامان ، آب ميشود . هيچ ميشود و فراموش ميشود ... و در پايان : دوباره اين آدمي ست ، گنگ و مسخ!

nazli | March 8, 2005 8:04 AM

نازنين پری باران، زلال ِ همه چشمه‌ساران، درود

"و عقوبتِ سخت را آن‌ اندازه تاب آوردیم که اسم اعظم از يادمان بشد."

بائوبا | March 8, 2005 8:14 AM

شايد هم غرقه شدن در ابهام فلسفه هستي... درست مثل تويي که انگار در انحنای نرم بی کسی های مواج شناوري و به همه مهربان دستان دراز شده به سويت؛ شک مي کني...

whitepencil | March 8, 2005 3:56 PM

مهربان ياس سپيد درود

گر روح از جانِ غريقی بگريخته باشد، دستی را نتواند گرفت. همان به که تن به موج‌های آبی سپارد تا وی را در بازوان زلال خويش، در بستر دريا پناه‌ دهند.

بائوبا | March 8, 2005 4:08 PM

درسته بائوبا جان . همان بهتر که تن به موجهاي آبي بسپاري تا در ميان بازوان زلالش در بستر دريا پناه گيري ....همان بهتر ..

mahya | March 9, 2005 3:47 PM

محيا جان درود

دريا و امواج آبی و ژرفای ناپيدای‌اش، هماره وسوسه‌ای غريب دارد. سخت است که دل از آبی‌ها و بستر سبزش و آوای آرامش‌بخش‌اش برکندن، به ويژه گر کسی چو من "مست و گنگ و مسخ" باشد.

بائوبا | March 9, 2005 4:22 PM