ای پنبه‌زن
ای پير زنده‌دل آسمان
با دستان چروکيده‌ی لرزان
بر ساز کهنه‌ات
تند و پياپی
شوريده زخمه زن
آواز بهمن را
سپيد و پاک و درخشان
بس مستانه بزن

شب تا به سپیده‌ی بام
ریز و پرنفس، نرم و سبک
ساز شبانه بزن
سپيده تا به شام
درشت و کم نفس، مست و خراب
بی‌وقفه، يک‌نفس
ساز مغانه بزن
بس عاشقانه بزن

بر کوی و برزن
بر بام و روزن
بر دشت تشنه‌ی عریان
بر بازوان برهنه‌ام
بر زخم‌های کهنه‌ام
سرد و يخ و پاک
سپيدچادر پنبه بزن

دل‌تنگ از تيره‌ها
اندوه‌بار و کژ
تنيده و پيچيده به‌خويش
پنبه‌های بسته را
رقصان و چرخان
گسترده بزن

گل‌واژه‌های ناب برف را
تک به تک، ناشکیب
بر گیسوان پریشان
بازوان گشاده‌یِ برهنه‌ام
وین سر خم‌گشته‌ام
در سکوت پر راز و رمز شب
و هياهوی مه‌آلوده‌ی روز بهمن
مست و نرم و خنک
بهر دل ِ تشنه‌ام
سرگشته و عارفانه بزن

ای پنبه زن
ای ساززن سپهر
گسترده چتر ابر را
بهر مستانِ رقصانِ آسمان
و دل‌شده‌گان گم‌گشته‌ی زمين
آن تار و کمانه را
مست و شوريده بزن

ای پنبه‌زن
ای آوای ساز تو بی‌نظير
يک‌بند و بی‌نفس
هماره سپيد و دل‌پذير
بر شانه‌های يخ‌کرده‌ام
بر زخم‌های تازه‌ام
بر جان برهنه‌ام
بر روح تشنه‌ام
آرشه برکش
صدباره بزن