شايد هم قلب عاطفه باشد بر سکوي اعدام آنگاه که بر سينه اش مي کوفت....

م.ویس آبادی | October 17, 2004 11:29 AM

زهرخند جان درود

من هيچ رابطه‌اي بين مهر و آن دختر بيمار روانی که اشاره کرده‌ای، نمی‌بينم. هيچ علاقه‌ای هم به مطرح کردن و گفت‌وگو درباره‌ی اين‌گونه مسائل در اين دفتر ندارم.

بائوبا | October 17, 2004 11:38 AM

و مهر می تواند لبخندی باشد
بر گوشه لبان عزیزی
تا بگوید
گذشته ها را از یاد برده ام
بیا تا آینده را بسازیم
دست در دستان هم
زیر باران پائیزی و همراه با
خش خش برگهای خشکیده

کاپیتان نمو | October 17, 2004 8:36 PM

شکر گويان دوست ميدارم ترا ، اي دوستي ، اي مهــر
دوست ميدارم ترا ، اي باده ، اي مستـــی .
شکر مي گويم ترا اي زندگي ، اي اوج .
اي گراميتر ، گران تر موج ...

mahya | October 17, 2004 11:51 PM

در دفتر ديگران خاطره و يادگاري نوشتن كار خوبي نيست . به كندن يادگاري بر روي پوست درخت مي ماند . اما گاه دستاويز ديگري نيست و لطف صاحب دفتر زياد ...
عزيز بزرگوار ،
براي امروز كه با آمدنت فضا را عطر آگين كرده اي ، زيبايي خوشرنگ ترين رزهاي باغچه ، لطافت و پاكي بارانهاي بهاري ، استواري كوههاي سرزمين خاطرات ، و پاكي و صفا و لطف لبخنده هاي عصرهاي شهري كه براي كوتاه زماني همه اش سعادت آباد بود را ارمغان مي كنم .
عزتت مستدام .

jelsomina | October 18, 2004 8:25 AM

سلام! هيچ‌كس نمي‌ماند ... بگذريم ...

شين | October 18, 2004 8:54 AM

بائوباي پاييزي درود ، اين ابرك پاييزي نيز بارها و بارها اينگونه شيرين ، با نگراني هاي چشمهاي روشن و نرماي دستهاي كوچك دختركش ، تلخي تب هايش را پاشويه كرده ست ... آري قطعا مهر معنايي جز اين نيست : مهر تنها شايد دل مهربان كودكي باشد !

دل مهربان كودكي ... و اين دل مهربان گاهي هنوز در سينه ي آدمي ، آدمي كه هنوز تكه يي از قلب كودكي اش را با خود دارد ، ميزند ! خوشا به حال چنين آدمي .

nazli | October 18, 2004 9:41 AM

سلام بائوباي ترد و تراوا
اين؛ پر معنا ترين و منسجم ترين شعري بود که من در اين يکي دو ماه در دفترت خواندم... تار و پودش رنج و زيبائي ست... خوشحالم که پس از مدت ها شعري با اين مضمون نگاشتي. انگار... ساقه هاي نور مي رويند در تالاب تاريکي...

نگار | October 18, 2004 4:31 PM

مهربان پاييزي درود ، اميد آنكه زودتر تب گياهي درخت ، يخ را در مهر دستهاي پسرك آب كند وين آب : تب را بشويد و با خود ببرد ...

nazli | October 19, 2004 9:53 AM

خيلي غمگين بود

bahar | October 19, 2004 7:29 PM

از سر مهر نوشتم که خواندم.
يخ در بساط‌ام نيست.
دست‌تب‌دارم را می‌توانم بر پيشانی تب‌دارت بگذارم تا آتش را با آتش فرونشان‌ام!

شبح | October 22, 2004 11:46 AM

آمدم چون خيال کردم دوباره نوشته اي جديد گذاشته اي ...افسوس که از همان بيراهه ها و دامهايي بود که بارها درونشان افتاده ايم . ولي خواندن دوباره اين شعر پر مهرت آنهم درين جمعه کشدار و دلتنگ خالي از لطف نبود مهربان پاييزي .

mahya | October 22, 2004 3:23 PM

خیلی وقته اینجا رو می خونم
امروز وقت شد و لینکت را گذاشتم

موفق باشی

---
علی ن

هزار حرف نگفته | October 22, 2004 10:12 PM