باد سردی برگ‌ها را
می‌کند تک تک
می‌برد يک يک
لابه‌لای شاخه‌های رنگين
آشيانی خرد
گرم است هنوز
پرنده می‌پرد آرام
بی‌افسوس، بی‌حسرت
گرمايی در دوردست
می‌خواندش به خويش
درخت رنگارنگ و آرام
نرم می‌رقصد در باد

درخت به پرنده و جوجه‌ها
به برگ‌ها و شکوفه‌ها
به گرما و بهار و رنگين ميوه‌ها
هرگز نبسته است دل
درخت دل‌داده‌ی آبی‌هاست
دل در گروی باران دارد
گوش‌اش در حسرت است
آوای چکه‌ها و رگ‌بار
تن و جان و شاخ‌سار
به زلال آب دارد و بس

پرنده‌ها می‌آيند هماره
پرهياهو در سبزی بهار
شکوفه‌ها می‌خندند چندی
جوانه‌های داغ و سبز
می‌شکافند پوست را
برگ‌ها سبز و نرمين
می‌خزند بر شاخه‌ها
ميوه‌ها شاداب و درخشان
می‌نازند در ميان سبزبرگ‌ها
اين فسانه، هميشه‌گی است
وين سبزی، چرخه‌ی تکرار

پاييز می‌رسد با هزاران رنگ
خيس و مغرور
رنگ پاشد بر هر برگ‌
باد سردی با وسواس
برکند رنگينه‌ها تک‌تک
پسرکی شاد و بی‌خيال
يا مردی درهم و شتابان
پای نهند بر سنگ‌فرش
برآرند ناله‌ی هزاران رنگ
پاييز گاه ناله‌ی هر برگ
پاييز گاه‌ هزار رنگی
پایيز آغاز برهنه‌گی
گاه عريانی
گاه خود بودن
رنگين شدن
وان‌گاه
از بندِ رنگ رستن

اما باران
زلال و آبی و بی‌منت
ببارد ريز ريز يا رگ‌بار
بخواند افسانه‌ی پاکی
سرود رويشی مانا

زمستان هم خواهد آمد
با برف وسرما و بوران
درخت در آرزوی
برف و باران
درخت در حسرت
بوی آن ديرينه يار
گل‌های يخ کوچک

درخت دل‌نبندد هرگز
نه بر پرنده و نه بر آشيان
نه بر سبزبرگ و نه بر شکوفه
نر بر ميوه و نه بر گل
درخت دل داده است به باران
تن به خزان
جان به زمستان
روح در گروی برهنه‌گی
در حسرت سپيدبرف
در آرزوی رستن
از سنگينی‌ی همه رنگ
همه آشيان‌های گرم
همه بر و بار
همه برگ

باد سردی می‌وزد آرام
رنگين درختی می‌رقصد نرم نرمک
برگ‌ها رقصان و پيچان در باد
سرود پايان می‌رسد بی‌افسوس
باد بخواند بی‌حسرت
آوازهايی با زبانی گنگ
از افسانه‌ی برهنه‌گی
از سرود رستن
از رنگين‌جامه‌ها
از گرم‌آشيان‌ها
باران بشويد بی‌ترديد
ردِ همه رنگ
از سياه خاک پير