خنکای شب را می‌پراکند
نسيم بر در و ديوار
پاييز سرک می‌کشد از پنجره‌ی باز
به وسوسه می‌خواندم به پيش
دست نرم‌اش می‌نشيند بر تن
می‌ربايد نرم نرم، مرا به خويش
تن به نوازش‌اش می‌سپارم مست
می‌کشاندم به زير پوست شب

اینک ندانم هيچ
کز کدامين روزن افتادم؟
در ميان کوچه‌های تنگ و باريک
در خموش گسترده‌ی شب
بر آغوش خنک پاييز

پاييز را دوست می‌دارم
ريزش اشک‌های آسمان
بر لبان تشنه‌ی خاک
بر تن غبار بگرفته‌ی دشت
بر بازوان گشوده‌ی درخت

پاييز را دوست می‌دارم
که ندارد هيچ نشان
از تن‌های پرفريب و نرم
خوی‌کرده و خيس
بوی‌ناک و لزج
از تب و تابی بس گرم

پاييز را دوست می‌دارم
که جامه از تن برکنم
خشک و برگ برگ
برهنه‌گی را بيازمايم به شوق
برهنه بلغزم در آغوش باد
برقصم سرمست و شادمان
خيس و گيج در ريزش باران

آن باران زلال و بی‌امان
دنباله‌ای از حريری نازک
تک‌جامه‌ای تن‌نمای
از الاهه‌ی باران
آبی و سبز و آبی
خيس و خيس
رويای همه فصل‌ها
آرزوی همه جنگل

پاييز را دوست می‌دارم
که گم شود
ناله‌های کش‌دار و آهنگين
از همه برگ‌های رنگارنگ
خرد و ریز ریز
به زير پای خسته‌ی ره‌گذران
و خاک
این خاک نازنین
بستری رنگارنگ
بهر آرميدنِ وان‌همه
شکسته برگ

خاکِ خيس و گل‌آلوده
که پایَ‌م بگيرد در آغوش
تن‌اش بر آن کشد سنگين
فرياد دارد هر آن بی‌آوا
بمان با من
دمی بيش

پاييز را دوست می‌دارم
و باد سردش را
که پريشان دارد هر آن
گيسوی هزاران بيد
دست کشد در برکه
آشفته دارد سکون آب

پاييز را دوست دارم
باد وحشی و چرخنده‌اش
و دست‌های ماهرش را
که جامه بر‌کند از تن‌ها‌
برهنه‌گی را بدارد فرياد
دمادم و هر آن

پاييز را دوست می‌دارم
ابرهای سياه‌‌اش
که می‌خروشند بی‌تاب
نور می‌بخشند بر آسمان
با گريز آذرخشی وحشی
بارش رگ‌بار
بر تن غبارآلوده‌ی دشت
بر شاخه‌های لخت و عريان
تا بشويد همه رنگ و درد
تا بزدايد همه اندوه
از پوست تيره‌ی درختان
از بلندای دور کوه
برچيند کوره‌ی داغ تابستان
برهم‌ريزد حکومتِ خورشيد
آن مغرور زردتن ِ آسمان

پاييز را دوست می‌دارم
نسيم می‌وزد در شب
نوازشی می نشيند پنهان
بر برهنه‌ روح و تن
شب می‌خواندم به خويش
می‌شتابم بی‌خود به پيش
گم می‌شوم و ناپديد
در کوچه‌های خيس ِ ‌پاييز