چندين نما هست ز من
يکی در آيينه
يادگاری از پدر
خطوطی از مادر
نقش گنگی از نياکان
که تنها نمايی است
در چشم شيشه‌ای آيينه‌ها
گر آریامردان
در ساليان دور
کوچ می‌کردند از کنار رود
اينک نمايی می‌بود
واژگونه، دگررنگ و دگرگونه

من نداشته‌ام نقشی
هیچ‌گاه
در برکشيدن اين چهره
شايد تنها
رد زخمی از خراشی دور
يادگاری از کودکی
از زمين خوردن و سنگ ناديدن
يا فروافتادن از درختی سبز

دست زمان اما
آرام و بی‌وسواس
می‌نهد هر روز بر آن
خطی دگر و يادگاری نهان
می ربايد
گه‌گاه رنگی از موی
می‌نشاند بر چهره ردی

نمايی دارم از خويش
در پنداری شيرين و خوش
که گه‌گاه می‌شکند
با سنگ واکنشی غريب
و من به حيرت
می‌مانم به تماشا
اين آشنا صورتِ غريبه را

و نمايی ديگر هم هست
بس خوش‌تراش
خوش آب و رنگ
بس نيک و مهربان
که به خط مهر کشيده‌اند
از دل به چشم
نيکان و مهربان دوستان
نمايی که پاک شده‌ست از آن
خطوط تيره‌ی بدی و بدخواهی

نقشی هم دارم بس سياه
تيره و بدگهر و بدادا
در چشم نامهربان بدخواهان
اژدهايی درون صورتکی نهان
دمان و خروشان و غران
بدخواه و بدسگال و بدنگاه

اين همه نقش گونه‌گون
اين همه نماهای غريب
در شگفت‌ام که نبوده‌ام
هيچ‌يک به تمام
سايه‌ای محو بوده‌ام تنها
در درازای کش‌دار روزان و شبان
نقش گنگی در گذرگاه زمان

گاه باريک و کشيده
گاه سياه و درهم تنيده
و تنها سايه‌ای از هيچ
بی‌وزن و بی مقدار
بی‌روشنا و بی‌اميد
از جسمی مات و کدر
در برابر پرتوی خورشيد