گاه چند واژه‌ای سرکی می‌کشند
از ميان خط دل‌تنگی‌ها
گاه چند واژه‌ای می‌چکند
از جوهر نوشتاری خرد
تا یکی فرياد دارد
از درون من
پرخروش و دردآلود، اما ناپیدا
بس نرم و بی‌آوا
که نفسی آمد و رفت
آری، نفسی می‌گذرد
خواه‌ناخواه

دلی می‌تپد هنوز این‌جا
هرچند تنها با تپش‌هايی گنگ
هرچند با تاک پوم‌های اندوه
هرچند با تپشی تلخ و جان‌فرسا

اندوه می‌پاشد هر دم
از بطن ام‌روز
و دهليز دی‌روزها
بر شاه‌رگ نيم‌بسته‌‌ی يادها

گاه چند واژه‌ای گنگ و نامفهوم
می‌چکند از نوک قلمی خسته
از سرانگشتی جوهرين
از درونی پرسوز و آتشین
اما سرد و يخ‌بسته
همه تلخ و سياه و سياه