رنگ‌هایَ‌م کو؟
رنگ‌های روشن و براق را
کدامين دست و کدامين قلم
از رنگين‌کمانِ روشن روزها
نرم و آهسته و بی‌صدا زدود؟

کدامين دزد ناشی
با دست‌هايی لرزان
با چشمانی بسته و نابينا
رنگ شادی را
از روشن روزها ربود؟

کدامين رنگ‌رز ناآگاه
جوهر سياه پاشيد
بر همه جعبه رنگ‌ِ روزگار؟
آبی آسمان را کدامين کس
با تيره‌ی درد آميخت؟

رنگ‌های روشن و براق‌ام کو؟
بايد که رنگی دگر زنم بر زمانه
رنگين‌کمانی خواهم کشيد
در امتداد گل‌گونِ افق
بر روزهای داغ و سوزانِ جوانی
وان‌ گاه
سرخی آتشين زنم
نه بر گونه‌‌های شرم‌گين دخترکان
بلکه بر لب‌های خندان و عاشق‌اشان
در دست‌هاشان همه ساز
بر لب‌هاشان همه ترنم آواز
دامن‌هایی رنگین و پیچان
بر تن‌هایی به آهنگِ ساز رقصان

آسمانی آبی و دشتی سبز
گویِ طلا در ميانِ آبی‌ها
آبی زلال بر جوی‌بار زنده‌گی
ارغوانی و سرخ و طلايی و نارنجی
بر همه روزهای در راه

بر چشمان پسرک و دخترکِ دست‌فروش
سبز اميد و رنگارنگ آرزو
بر نگاهِ تيره‌ی کودکانِ حسرت
سرخ و صورتی برای روياها
رنگين‌کمانی روشن برای فرداها

سپيد، آری سپيد
برای تمامی دل‌هایِ مات و سياه
سپيد و نقره‌ای برای انديشه‌یِ فردا
سپيد، آری سپيد
برای زدودن هم اخم‌هایِ ترش و سياه
سبز و آبی و ليمويی برای رازها
بهر رمزهایِ شيرين زيستن
بهر صدف‌هایِ خوش آواز
که بنشينند در صندوق‌چه‌یِ يادها
گردونه‌ای زرين از نور
برای همه دل‌هایِ مانده به حسرتِ شور

سبز روشن و طلايی
برای نوک شاخ‌سار سربلندی‌ها
سبز جوانه‌هایِ تب‌کرده‌یِ داغ
صورتي و سپيد خنکِ شکوفه‌ها
برای تن خشکِ درختانِ باغ
رنگارنگ برای دشتِ بودن
نارنجی برای خنده‌هایِ شاد
آبی برای بارش بی‌امانِ ابر بخشش
سپید برایِ زدودنِ رنجش
سبز و آبی برای دريای آسوده‌گی
قرمز برای ماهيان رقصانِ تمنا
رودی پر هياهو و خروشان
از خواهش‌هايی هميشه‌گی و روان
رنگين‌کمانی از رویا و اميد
بر تيره‌گی‌های بی‌سپيد

رنگ‌هایَ‌م کو؟
دنيایی خواهم کشيد صد رنگ
بی‌هيچ تيره‌گی از نيرنگ
بی‌هيچ سياهی از نوميدی و ياس
دنيايي روشن و عطرافشان
دنيای روشن گل‌های ياس
دنيای نارنجی و گرم شادمانی
بر تن دشت گسترده دست باد
بستری از بهارنارنج‌های مست و شاد

در آن پژواکِ خنده‌های بلند
در آن رودهايی پرکف جاری
رودهایِ خروشانِ اميد و آرزو
رودهای زلال مهر و پاک‌دلی
رودهایِ رويا و آرزوهایِ سپيد
رنگ‌هایَ‌م کو؟