حرفي اگر هست
بهتر كه چشمي بگويد و چشمي پذيرا شود،
غمي اگر هست
بهتر كه دستي بازگويد و دستي به غمگساري نشيند.
هرگز كلام اين چنين ناتوان نبوده است...

بگذريم اي دوست،
در زميني كه پيام فصل فصلش حرف اندوهست
در زماني كه نبرد نيكي و نيرنگ
چون مصاف كاه با كوه است...
راستي هيهات!
واژه «تفريق»
آبروي «جمع» را برده ست*...
* کمال رجا

نگار | August 29, 2004 4:09 PM

حرفي اگر هست
بهتر كه چشمي بگويد و چشمي پذيرا شود،
غمي اگر هست
بهتر كه دستي بازگويد و دستي به غمگساري نشيند.
هرگز كلام اين چنين ناتوان نبوده است...
.........................
بگذريم اي دوست،
در زميني كه پيام فصل فصلش حرف اندوهست
در زماني كه نبرد نيكي و نيرنگ
چون مصاف كاه با كوه است...
راستي هيهات!
واژه «تفريق»
آبروي «جمع» را برده ست*...
* کمال رجا

نگار | August 29, 2004 4:12 PM

مهربان بائوبا ... دل نيك دار كه آسمان شهرمان اينهمه دلتنگي ها و ستوه آدمي را كه از آن چنين سوزان دم زده اي ، تاب نياورد ه ست ! و پياله پياله باران را به كام مان ميريزد تا شايد ... شايد آفتابگردانهاي سوخته ي مرد ، دوباره طراوت را در تنهايي ي دل اش ، نم نمك تازه كنند .

nazli | August 29, 2004 6:01 PM

يادم نمي رود که دردم نهفته به ز طبيبان مدعي ... تو هم از ياد مبر ...

mahya | August 29, 2004 9:40 PM

سبز جنگل تيره درود
براستي که خون دل بستريست جاري که بر درد طواف مي کند و ريشه هاي وجود را در درد مي سوزاند
خواستم در پي نوشت آواي جانسوز دلت کلامي از خواجه شيراز نويسم که چنين آمد

گر چه از خون دل ريش دمي ظاهر نيست

براستي که آدمي در اين جزيره سرگرداني نماد درد و اندوه است

خاكستر | August 30, 2004 11:48 PM