در زمان دانشجوئي جزوه اي در دانشگاه منتشر كرديم به نام از خداي خالق تا خداي مخلوق كه بحث اصلي در آن همين ويژگيها بود . خدائي كه در ذهن خويش مي سازيم و به ديگران تحميل ميكنيم را خداي خالق واقعي فرض ميكنيم و نه تنها خود را كه ديگران را به اطاعت از او فراميخوانيم و چقدر تفاوت است ميان اين خداي خلق شده با آن خداي خلق كننده .

آنچه نوشته اي بخشي از همان پروسه است .

پيروز باشيد بائوبا جان .

مسعود برجيان | August 28, 2004 12:50 PM

بائوباي نازنين ...چه خوب کردي که اين سوال آريا را نوشتي ....سوالي که مدتهاست مرا سر درگم ميکند...راستي ممنون از شعري زيبايي که برايم در صفحه نظر خواهيم به يادگار گذاشتي و ممنون بابت ارتباط دادن خانه ات به خانه ام :) سبز و پايدار ماني ...

mahya | August 28, 2004 2:16 PM

تمام سوالاتي را بيان کردي که مطمئنم براي اکثر ما بيش امده...اري چرا ؟چرا خوشي بد است و فلاکت خوب؟؟؟؟!!!مگر نه اين که انسان بايد از زندگي لذت برد؟؟

ghazal | August 28, 2004 6:30 PM

سلام بائوباي نازنين ... خنده عبادت است و خداي ما خداي نيکيست ... پس هر آنکس که ما را به رنج رهنمون ميسازد خود ، ضد خداست ... خيلي ممنونم از اينکه در مدت ننوشتن تنهايم نگذاشتيد دوست خوب ... سبز باشيد و هميشه شادان

مریم | August 28, 2004 6:38 PM

مهربان سبز درود ، هيچ ميداني با چنين پرسشهايي در (من ) خود ، چقدر سبز تر مينمايي و چقدر سبز تر ميكني آن بيكران سرتا به سر سبز- آبي را در درون آدمي ، آدمي يي كه هنوز شادبودن را و خنده را ميتواند دوست بدارد ! آري نازنين . حق با توست با همهمه هاي برگهايت در سايه روشن هاي روز ... شايسته ي بدترين عذابها همانا ، آنانند !!

nazli | August 29, 2004 10:58 AM

بائوباي عزيز ، سروده زغالين (مه و دود و زغال ) ات مرا به سرزمين نقاشيهاي مردي برد كه بسيار دوستش ميدارم از همان وقتي كه پوسترهايي از نقاشيهاي دوستداشتني اش را به ديوارهاي اتاق نوجواني ام ميزدم و كتاب شور زندگي را با چشماني تر ، تمام كردم و بستم . بارها و بارها فيلم زندگي ي كوتاه اورا ديده ام در همان سرزمين زغاليني كه تو چنين مهربان و عميق به وصف اش رسيده اي و آفتابگردانهايش هر بار در روح ام دوباره روييده اند ... و انبار با خواندن سطرهاي شعر تو ، دوباره آفتابگردانها روييدند !

nazli | August 29, 2004 11:07 AM

سلام! همه‌یِ اين حرف‌ها را بی‌خيال! ما با شادی‌یِ خودمان زنده‌گی‌يمان را می‌کنيم!
اصلاً شايد اين کاراترين راهِ‌ مقابله با آن حرف‌هایِ بد باشد!

مصطفا | August 29, 2004 11:34 AM

نازنين پری باران، روشنای همه دوران، درود

هرگاه که بر آن می‌شوم که در اين پيام‌گير من خاموش باشم و تنها عطر خوش گل‌برگ‌های انديشه‌ی دوستان آن را به ترنم درآورد؛ آبیِ نگاه زلال تو بر آن می‌بارد و روزه‌ام می‌شکند.

ياد ون‌گوگ و شور زنده‌گی‌ و دردی به نام روزهای سياه معدن‌چيان که هم‌راه با جاری دردِ ژرمينال زولا هماره در ذهن‌ام می‌نشيند؛ مرا به سرودن "مه و دود و زغال" واداشت.

بر آن بودم که برگ‌های انديشه‌ام از گل‌های آفتاب‌گردانی که در شيشه‌ي چشمان ونگوگ هماره زرد و درخشان می‌تابيد، را با واژه‌هايی دگر نياميزم. از اين‌روی، پيام‌گير را نگشودم. اما چه توان کرد که هنگامی که پری باران از لابه‌لای خاکه زغال‌ها، آفتاب‌گردان‌ها را می‌بيند و می‌بويد؟ در برابر اين نگاه تيزبين و بس مهربان و اين زلال انديشه مگر می‌توان خاموش ماند؟ و مگر می‌توان جز به تحسين و شگفتی بر آن نگريست؟

مانا گرم و روشن بتاب و آبی ببار.

بائوبا | August 29, 2004 3:02 PM

بائوباي نازنين درود
گويا به جز آيين زرتشت در تمامي مذاهب ديگر رنج کشيدن و مصيبت بردن را از ارکان
تذهيب دانسته اند و خداي را در مظهر موجودي قهار که در انديشه مجازات خطاکاران است
پوشانيده اند حال آنکه اين چوب کين بر دست شياطين است تا مخلوق محبوب خداوند را با
آن نوازش کنند
براستي که سوالي که مطرح شده هزاران بار در ذهن آدمي خانه مي کند که چرا هر چه
شاديست با دين سر تضاد دارد .

خاكستر | August 30, 2004 11:49 PM