نسيم در ميان برگ‌ها
می پيچيد بس آرام
درخت مست شب بود
ماه را در برکه
در آغوش کشيده بود
ماه و درخت بی‌آوا
می‌گفتند بس رازها
نسيم بر تن آب‌ها
بر خاک خیس باغ‌چه‌ها
نوشت لرزان همه پچ‌پچه‌ها

ماه گفتا: عاشق و شيدایی!
آری، آری
من چه ديوانه‌وار
به بارش‌ نقره‌گون مهتاب
درخشش ستاره‌گان دور
روشنای کهکشان
سياهی شب
آبی شور درياها
زلال باران
جوشش چشمه‌سار
بلندای مغرور کوه
سبز تيره‌ی جنگل
جنبش ماهی کوچک
در تنگنای بلورين تنگ
بخشش ابر تيره
بوی خوش گل‌های يخ
عطر یاس‌های مست وحشی
بوی سبزينه
و به سياه نمور خاک بيشه
عاشق و شيفته‌ام.

گفتا: وای مستی!
آری مست‌ام
من به بوی دوست
به روشنای مهر
به آيه‌های مهربانی
و به شراب نگاه
در می‌کده‌ی چشمان مست‌اش
سياه مست‌ام.

گفت: لنگان و سخت لرزانی!
گفت‌ام: آری
زنجيرهای مهر بس سنگين بود
تا گوشت و استخوان رفته بود
هر که زنجير برگسست و رفت
گوشت را بکند
و پاره‌ای از استخوان را نيز
به هم‌راه ببرد.

گفتا: بی‌دل و حيرانی!
دل در می‌کده‌ی عشق نهادم سال‌ها
يار ببرد و به گرگان پيش‌کش کرد
جای خالی‌اش در درون سينه
به آهنگ درد می‌تپد
و در رگ‌های سرخ
خونابه‌ی اندوه می‌ريزد
و از سياه‌رگ‌ها
بغض باز می‌گيرد.

گفتا: تن‌ات زخمی و خونين است!
آری، هر زخم يادگاری‌ست
از دوستی بس عزيز
دگر نياز به دشنه و خنجر نيست
اشاره‌ی سرانگشتی کافی‌ست
تا زخمی کهنه سر بازکند
چرکابه و خونابه ببارد.

گفتا: ابتر و نيمه‌ای!
خشک و بی برگ و شکوفه‌ای!
خيس و پرشورابه‌ای!
آری، آری
جای خالی مهربانان
پاره‌های جان را از تن برده است
و من
اين در و ديوار تهی از لب‌خند را
با خيال يادهای دور
پر نتوانم کرد
شورآبه‌ها آتش دل ننشانند
قنديل‌های سرد و تيز اندوه
به گدازه‌ی درد آب نشوند

گفتا: گم گشته‌ای!
از لحظه‌ی زادن و ديدن
در پی خويش بوده‌ام
همه گوشه‌کنار تن را
همه صندوق‌چه‌های رمز را
همه ژرفای درياها
همه بلندای کوه‌سارها
و همه خاک گورها
و همه زرد کاهی کتاب‌های کهن را
به دنبال "من" کاويده‌ام
هيچ نيافته‌ام و گم‌گشته‌تر شدم
"من" را نديده‌ای کجاست؟