سبز انديشه درود

روشناي نگاهت را در افق مهي سنگين با ميهماني آشنا تقسيم نمودي .مه در آغوش تو آرميد و دلتنگي را قطره قطره در دلت آب کرد .
حال جوانه هاي سبز از عمق ژرفاي انديشه ات سر بر آورده اند و دشت تنهاي دلت رنگي سبز تر از هميشه يافته

خاكستر | August 21, 2004 11:55 PM

مهربان بائوبا ي نمناك ! درود ،

هيچيك سخني نگفتند

نه ميهمان و نه ميزبان و نه ... گلهاي داوودي

( شاعر گمنام ژاپني - برگردان ، بامداد عزيز )

واژه ها يت در زلالي و معصوميت معناهاي ساده شان چقدر صادقانه و پاك عاطفه را به هركه ميزبان ميهماني چونين نازنين ست ، يادآور ميشوند : بي تكلف و بي از قلم انداختن حرفي از حروف م ه ر ب آ ن ي در اين عصر ساعت هاي بي عاطفه ي پرشتاب به دنبال پول !

nazli | August 22, 2004 9:19 AM

نشسته ام در انتظار اين سوار بي غبار...:(

mahya | August 23, 2004 12:30 AM

درود دوست عزيزم.
خوشحالم که شما از اين غيبتهاي معروف نرفتي.
آرزو ميکنم که خوش باشي در کنار ميهمان عزيز.
بائوباي عزيز چرا مطلب قبلي قسمت نظر خواهيش رفته بود غيبت؟
حوب بايد بگم مثل هميشه از خواندن گفتنيهايت لذت بردم.
موفق و شاد باشيد.

هومن | August 23, 2004 12:39 AM

سلام بر دوست!
هميشه چونان حالا شاد و پراميد سازمان!
چنان شده‌ام كه انگار پروانه‌اي سبك‌بال پر مي‌زنم در باغ و هوس ديدار خورشيد مي‌كنم و هراسي از دام عنكبوت ندارم كه او هم مقابل ميل من كم خواهد آورد. نه! او هم ميل مرا تن مي‌دهد و قباي شكار و مرگ كنار مي‌نهد!
راستي، چنان بال در آورده‌ام كه تنها مي‌توانم بگويم: سلام بر خورشيد!

شين | August 23, 2004 12:41 AM

چه قصه غريب و آشنائي ست اين قصه مه گنگ و درخت انتظار... گوئي که در خواب و بيدار ذهن رخوت گرفته ام تکرار مي شود هر بار... سلام...

negar | August 23, 2004 10:35 PM