سلام اگه این شعر ها رو خودت میگی من که بت تبریک میگم

zolbia | August 14, 2004 3:27 PM

مهيار يا مهراز گرامي درود

سپاس.

من از واگويه‌یِ ديگران بی‌زارم و بر اين باورم که واگويه انرژی و توان درون آدمی را ذره ذره می‌کاهد. اين پريشان‌گويی‌ها نيز سرچشمه از سرگشته‌گی شبانه‌ی همين درخت است که گه‌گاه به جوانه و شکوفه نشيند و گاه به برگ‌ريزان خزان گرفتار آيد.

بائوبا | August 14, 2004 3:50 PM

مهربان بائوباي خلوت گزيده ...! ميداني اين شعرت چه آتشي دردرونم به پا کرد ؟!؟!؟! نميدانم چه بگويم ...زبانم ياريم نميدهد و دستهايم نيز ...ماه برايم بزرگ بود و پر خاطره ...انگار که مرا سروده اي ...:)

mahya | August 14, 2004 9:12 PM

محيا جان درود

وای از شب و مه‌تاب و مستی!

کاش مستی پاينده می‌ماند و آن دهان‌های بزرگ بر سرهای کوچک، هم‌چنان در خواب و بسته می‌ماندند.

بائوبا | August 14, 2004 9:29 PM

نمي‌داني چه لذتي داشت ديدن آن علامت نارنجي رنگ كنار اسمت در بلاگ رولينگ وبلاگم كه خبر از آبديت مي‌داد .
مي‌داني بائوباي عزيز اين روزها كه خود را در يك مستي ناشناخته غرق مي‌بينم و تلو تلو خوران از خانه به قصد معيشت بيرون مي‌آيم و عصرگاه خسته بازمي‌گردم كه حديث دوستان مجازي را بخوانم و چند خطي بنگارم هيچ چيز هيچ چيز به اندازه اين شعر زيبايت برايم لذت بخش نبود . حكايت دل من بود و ان مستي ناشناخته و غريب .
كاش به اين قلم نيز مي‌اموختي كه جز استعداد خداداي چگونه مي‌توان اينگونه به سماع قلم و شعر پرداخت . هر چند از كسي كه همنشين بامداد و بامداديان بوده است جز اين هم انتظار نيست . همنشين نيكوئي بوده است و گل وجود شما هم به بوي خوشش آغشته گشته .

خواستم بگويم كه با اين شعرت مستم كردي عزيز ما ...

مسعود برجيان | August 15, 2004 12:43 PM

مسعود جان درود

در برابر اين همه مهر، برای پاسخ جز سپاس، هيچ ندارم.

بائوبا | August 15, 2004 1:12 PM

مرسي از درودت اگه ايم لينک ما رو هم بزاري ممنون ميشم

zolbia | August 16, 2004 2:08 PM

سلام بر دوست! خسته نباشي ...

راستي، مي‌بينم كه دعوت‌نامه هم دريافت مي‌كني. اميدوارم كه باز بر نياشوبي از اين خوب و بد آداب اين شهر مجازي.

شين | August 16, 2004 10:39 PM

روباه سرگشته درود

گويا تا اين پيام‌گير و يا اين دفترچه برنچينم، اين درد و اين نيشترها به پايان نرسند. از برآشفتن که به جايی نرسيدم.

بائوبا | August 16, 2004 11:10 PM

انديشه سبز درود
مردي که پلنگوار زندگي کند مرهم دردهايش نور سيم فام ماه است و در اين خموشيها تنها نور ماه نقره مي پاشد و عشق درو مي کند.

براستي که واژه هايت دردي نابيست که چون آدمي سر مي کشد لاجرم روحش به سماعي زيب بر مي آيد

خاكستر | August 16, 2004 11:24 PM

کرم خودش را توي پيله زنداني ميکند با دهان خودش.
مربوط به پست بعدي است.:)

زهرخند | August 17, 2004 10:06 PM