سلام ...هنوز واقعا اسمت رو نمی دونم اما خب می دونی وقتی توی بلاگ استان کسی شعری می نویسی وقتی کامنت خیلی خوب یا قشنگ بود رو براش می زاریم شاید طرف فک کنه شعرش رو نخودیم و کامنت دادیم اما من هم خوندم و هم لذت بردم چون به نوعی عاشق شعر هستم در ضمن من خیلی وقته به شما لینک دادم خوشحال می شم شما هم به ما لینک بدبد ...مرسی از لطف شما دوست بزرگوار..به وبلاگ ما هم حتما سر بزن

زولبیا | August 2, 2004 9:06 AM

مرنجان دلم را كه اين مرغ وحشي.. ز بامي كه برخاست مشكل نشيند...

سايه | August 2, 2004 11:48 AM

Baoba jan... man fekr nemikonam shisheye dusti kheili nazik bashe... in zarfe entetarate mast ke zekhamate uno tayin mikone... dar zemn dasti ham ke yek tarafe be dusti deraz beshe dalili nadare hamvare dasti ro betune begire... c

satgean | August 2, 2004 2:07 PM

مهربان بائوبا ، دوستي تنها رد باران پشت شيشه است ... بزنگاه شكستن ( شيشه ) ، تنها خونايه هاي زخم هاي كهنه را شويد و با چكه ، چكه اش مرهمي سازد براي التيام .

nazli | August 2, 2004 4:30 PM

سبز انديشه درود
مي دانم که در دل چنان آينه ات چيزي شکسته که تا سالها به عمق وجود خنجر مي زند مي دانم چه کشيده اي از پشت خنجر خردن از دست رفيق بسان آن کلوخ است که دوستي بر سر حلاج زد و حلاج فرياد بر آورد .اما در ديار نامردمان گاه دوستان نيز در پشت غبار خشم پنهان مي گردند .از کساني که در زير عباي جاهلان رشد يافته اند نمي توان انتظار جز اين را داشت .آري اينان در هر کجاي دنيا باز هم چيزي در دل خويش کم مي يابند خشمي که هيچگاه ندانستند از چست و به چراست
مي دانم برايت تحمل چنين دردي سخت است اما بدان که سايه اميد ديگراني پس بسان آن برگ اميد که نقاشي بر درخت کشيد شما نيز به پاکي انديشه ات به زلال نگاهت بنويس باشد که مهر در رگهاي اين ديار طاعون زده جاري گردد

خاكستر | August 4, 2004 1:49 AM

دريغا و صد افسوس که:

هرکسی از ظن خود شد يار من
از درون خود نجست اسرار من

بائوبا | August 4, 2004 10:06 AM