خيلي خوب........گرگه بد گنده!........کي از گرگ بد گنده مي ترسه؟

.

bahar | March 13, 2004 7:33 PM

نازنين بائوبا درود ... من ، چشمهايش را ديدم : در آن توحش غريب ، دردي زوزه ميكشيد ، دردي از بويناكي ي ماندابي از مغزهاي بي انديشه ي بي دغدغه ، مغزهايي متعفن ... همچنانكه غارها ، تنهايي ي كوهسارانند ، گرگ ها نيز از پس غارها ، تنهايي ي خويش را زوزه ميكشند : در شبي سياه و بي مه تاب

در بياباني تشنه و غمگين

....

nazli | March 13, 2004 7:59 PM

:)

زهرخند | March 13, 2004 9:05 PM

بهار سبز ، سرک کشيده از ميان دروازه‌های شهر درود

گرگ بيابان، دردمندی بس بزرگ است و با گرگ قصه‌های مادربزرگ هيچ شباهتی ندارد.

بائوبا | March 13, 2004 9:49 PM

نازنين پری باران، مهر همه‌ی دوران، درود

يقين داشتم که تنها پری باران است که زبان همه طبيعت را می‌داند و درد گرگ بيابان را درمی‌يابد.
ديدی‌اش که از سردرد بوی تعفن مغزهای ترشيده از پندار و توهم‌های پليد، چه‌گونه به خود می‌پيچد و ناله می‌نمايد؟ اين عاشق مه‌تاب که بر فراز تپه‌ها از رنجی سنگين زوزه می‌کشد و از ماه مرهم بر زخم خويش می‌جويد.

بائوبا | March 13, 2004 9:55 PM

سلام عزيز...........ياد شعر سگها و گرگها افتادم .......نوع نگاهت بسيار زيبا است ...........قربانت ....حميد

hamid | March 13, 2004 11:17 PM

مهربان بائوبا درود
انديشه پاك گرگ بيابان در بستر درد غربت و بوي تعفن ذهنهاي پليد مدتهاست ميهمان درد است .
براستي كه گرگ بيابان تنها در شبهاي مهتابي از غار تنهايي خويش برون مي آيد و زوزه دردمندش نشان از عمق درديست كه در ذهن او نشسته .گرگ بيابان بر عكس دندانهاي تيزش بسيار مهربان است و عمق جنگل را كه كنون به بياباني از براي كرم ها مبدل شده را مي توان در نگاه دردمندش يافت.

آينده | March 14, 2004 12:43 AM

هميشه خوندن نوشتهايت برام جذاب بوده.
موفق باشي دوست عزيز.
حيلي مخلصيم

هومن | March 14, 2004 12:47 AM

اين مدتهاست به خون آشامي مشغول است ....اين بار نيز چون گذشته ره خواهدرفت

hainapelon | March 14, 2004 1:15 AM

آينده مهربان درود

گويا گرگ بيانان مرا نيک می‌شناسی.

بائوبا | March 14, 2004 8:01 AM

هومن جان درود

صفا و شور دل تو، هرگاه از اين برگ گذر می‌نمايی، بر آن نور می‌پاشد و به واژه‌ها رنگ می‌بخشد.

بائوبا | March 14, 2004 8:03 AM

پوريا جان درود

اين گرگ با گرگ‌های آدم‌نما که وصف‌اشان گفته‌ای، بسی متفاوت و تنها در نام هم‌سانی‌ دارند.

بائوبا | March 14, 2004 8:04 AM

حميد جان درود

زيبايی در دل و جان و نگرش توست که بر اين سروده می‌نشانی‌اش.

بائوبا | March 14, 2004 8:08 AM

سلام بائوبا

زيبا بود

hakha | March 14, 2004 6:29 PM

درود .....

دورود بر مناطق بين الحاره اي که يادآور خون هزاران بائوبا بود....به دست هيزمشکنان گستاخ فقير !

bahar | March 14, 2004 9:18 PM

آتش فروزان درود

نوشته‌های پردرد گرگ بيابان بسی زيباتر و خواندنی‌تر است.

بائوبا | March 14, 2004 10:10 PM

سلام بائوباي سبز ... يادآور روزهاي آفتابي و شرجي ام:
دستان پر مهرتان را مي فشارم... و در مقابل اين همه مهرباني تان سر ادب خم مي کنم...

pesona | March 15, 2004 12:44 AM

پرسونای نازنين درود

تو خود ترانه‌ی مهری و سرود مهربانی.
شاد زی ای يادآور روزهای خوش کودکی.

بائوبا | March 15, 2004 9:07 AM

مهربان بائوبا ... درود ، شايد اين برف كه سر باز ايستادن ندارد ، از براي گرگ بيابان ، دگر بار چنين ميبارد : در خورشيد چشمهايش ميشد خواند كه سرما و سپيدي ي برف را بسيار دوست دارد با آنكه از گرسنگي و تنهايي، با پنچه ها ي يخ زده اش ، تنه ي كاجهارا ميسايد ! شايد ... در صبحي برفي رد پاهايش ، آدمي را بي تفنگ ، تنها با قنداق مهرباني تا غار تنهايي او رهنمون سازد .... تا با او به رقص آيد .....

nazli | March 15, 2004 9:51 AM

نازنين پری باران درود

گرگ بيابان تنهای من را برف شايد درمان بوی‌ناکی مردمان باشد. وی بر سايه و بره خشم نمی‌گيرد. درخت سيبی يافته است که آن نيز چون همه کار عالم مومی و مصنوعی است. برف که بر صحرا نشيند، رد پای او را شکارچيان خون آشام و سگان درنده دنبال کنند و تنهايی‌اش مشوش دارند. بايد از غار تنهايی برون نشود تا ردش پی نگيرند.

ابر و مه و برف ره مه‌تاب نيز بربسته است و گرگ عاشق، بی‌مه‌تاب در رنج و بی‌تاب است.

نازنين مهر همه دوران، آدميان را نشان از مهربانی نباشد. آنان خشم و خروش خويش با شکار ره‌روان تنهای صحرا و جنگل فرو می‌نشانند.

بائوبا | March 15, 2004 10:33 AM

سلام بابوئاي مهربان

خوش به حال اون گرگ بيابون ..

گاهي اوقات توي زندگيم آرزو ميکردم که منم مثل يه چوپان وسط بيابون باشم و هر وقت دلم گرفت بتونم راحت فرياد کنم ..

zahra | March 15, 2004 4:56 PM

جای هرمان هسه هم خالی بود

لیلا | March 15, 2004 8:44 PM

نازنین زهرا، درود

شب‌های کویر و بیابان یگانه و سرشار از هزاران راز و رمز شگفت‌اند. آنان که شب صحرا را به چشم ديده‌اند و به جان حس کرده‌اند، در هيچ جا آرام نگيرند.

شايد خروشی از دل برکشيدن خلوت کوهستان و بی‌پايان بيابان برهنه را بجويد.

بائوبا | March 15, 2004 10:33 PM

ليلا جان درود

جای گلوهای پرخار و جان‌های دردمند نيز ، چنان‌چه زهرای نازنين اشاره کرد، خالی است. چرا که در چهار ديوار کوچک خانه‌ها و در ميان حصارهايی که به مهر بر ما کشيده‌اند، جايی برای رقصيدن، چرخيدن، فرياد از دل برکشيدن و از خود رهاشدن بازنمانده است.

بائوبا | March 15, 2004 10:40 PM

مرسي..موفق باشي..سال نو مبارک.!

ميني ژوپ | March 15, 2004 11:12 PM

به تو سلام می کنم کنار تو می نشینم... و در خلوت تو شهر بزرگ من بنا می شود... اگر فریاد مرغ و سایه علفم... در خلوت تو این حقیقت را باز می یابم...

آه تو مي داني... مي داني که مرا... سر باز گفتن کدامين سخن است... از کدامين درد...

persona | March 16, 2004 1:52 AM

پرسونای درد آشنا، درود

ريشه‌ها که ببريده گردند، تا ابد خون‌چکان و چرکين و دردناک بايد زيست. دگر هرگز بوی علف و خاک و نه آوای چکاوکان عاشق و غوغای کنجشگکان مست در دل شور و شوقي نيانگيزد. تنها اندوه بر تمامی رنگ‌ها، تيره‌گی پاشد و لب‌خندها صورتکی باشد برای گريز از چراها و دل‌سوزی دگران.

بائوبا | March 16, 2004 11:16 AM