درود .
جدي ميگم بائوباي عزيز هر وقت که شعرهاتو خوندم لذت بردم. به فکر فرو رفتم و...
هيچوقت هم نتونستم اون چيزي که دلم ميخود و تو دلمه اينجا بنويسم. خوندنه شعري که مينويسي لذتبخشتره...
موفق باشي.

هومن | November 30, 2003 11:29 PM

... دوستت دارم و نمي دونم چگونه وصف کنم اين احساسم. ديوانه ام ميکنه اين ميکده ي نغمه هات. عاشق مي شم و مهر مي روزم به هر چه رنگي از زندگي دارد. تو کجا بودي اين همه مدت عزيزم بائوباي نازم. تو اينهمه فلاکتهايي که زندگي را مي آزارد و ژژمرده مي کند٬ تو ترانه ي مهر به زندگي هستي. من مي ميرم براي آوازهاي شرابخانه اي تو. تو باغ ارم مني. مرا به جنتهاي وعده اي نيازي نيست. فردوس مني تو.///

Aria | December 1, 2003 2:31 AM

بائوباي مهربان
شراب ناب خستگان طريق .سلام
نوشته ابت زيباست کلامت جادويي است من چه گويم که عشق در کلامت جاريست .ما به اميد بهشت گند آدمکان نيستيم ما به اميد عشقيم .عشقي که در آن گم شويم حتي اگر چنان شمعي در برابر باد چنان پروانه اي در برابر پرنده باشيم با کي نيست .اما رخست پرواز را از که بگيريم؟

ayandeh | December 2, 2003 2:37 AM

دوستان نازنين درود

مرا با کلام پرمهرتان شرمنده می‌سازيد.
اگر پريشان‌گويی‌های اين خنياگر دوره‌گرد و نوای ساز دل من بر دل‌تان می‌نشيند، تنها از هم‌دلی و نزديکی آوای دل‌های سرشار از مهر و صفای شما با روح عاشق و جوينده‌ی من است. و من تنها به اميد چشمه‌ی زلال دل‌های عاشق و روشنای روح پرصفای مهرورزان می‌نويسم.

بائوبا | December 2, 2003 8:58 AM

قدر اهل درد صاحب درد مي‌داند كه چيست مرد صاحب درد، درد مرد مي‌داند كه چيست
هر زمان در مجمعي گردي چه داني حال ما حال تنها گرد، تنها گرد مي‌داند كه چيست
رنج آنهايي كه تخم آرزويي كشته‌اند آن كه نخل حسرتي پرورد مي‌داند كه چيست
آتش سردي كه بگدازد درون سنگ را هر كرا بو دست آه سرد مي‌داند كه چيست
بازي عشقست كاينجا عاقلان در ششدرند عقل كي منصوبه اين نرد مي‌داند كه چيست
قطره‌اي از باده عشقست صد درياي زهر هر كه يك پيمانه زين مي ‌خورد مي‌داند كه چيست
وحشي آن كس را كه خوني چند رفت از راه چشم علت آثار روي زرد مي‌داند كه چيست

وحشي بافقي

sam | December 2, 2003 9:21 PM

سام نازنين درود

شعری که نوشته‌ای، چونان هميشه، بسيار دل‌نشين و گوياست.

بائوبا | December 2, 2003 9:26 PM

درود بر شما دوست خوبم . درود برايران زمين وايرانيان در جاي جاي نقاط زمين همه دوست و برادر وخواهر من هستند ودر قلبشان عشق به ايران و سرزمين مادري و آبا واجداديشان .سرزمين آفتاب (آناهيتا) مهر ودوستي که اهريمنان دست خود را بروي آن از قديم گذاشته وبر نداشته اند . يزدان پاک يارتان باشد دوست عزيز اشعار زيبايي بود .حس عجيبي در آن وجود دارد .اميدوارم که بياري خداوند پاک همه در آسايش و در ايران زمين بخوبي وبا صميميت زندگي کنيم .وعدالت راستين ببينيم .به اميد آنروز

ariyan | December 3, 2003 5:00 PM

دوست آريايی من درود

مهری که به ايران داريم، آن چنان در رگ و خون ما ريشه گسترده است که هيچ اهرمن و اژدهايی با دم مسموم خويش نخواند توانست آن را بزدايد. نازنين، نوشته هایت نشان از خورشيد مهری دارد که در دل تو و ما می‌تابد و تا هست واژه‌ی "ايران" را با غرور تمام بر زبان می‌آوريم.

بائوبا | December 3, 2003 7:57 PM