baoba

BAOBA

November 15, 2003

قهرمان رویاها

ويترين شيشه‌ای
با ده‌ها چلچراغ روشن
فراخوانی به تماشا
از تمامی ره‌گذران
رقص نور بر
بازی‌چه‌های رنگارنگ
عروسک‌های زيبا و دل فريب
ماشين‌ها و آدم آهنی‌ها
کودکان جادو شده
پدران تهی‌دست
فرياد می‌خواهم
ناله‌ی ندارم پدر
خواهش هم‌راه با التماس کودک
ناله‌ی ندارم پدر
پای‌کوبيدن کودک
فرياد می‌خواهـــــــم می‌خواهـــــــــــــم
تمنای باشد بعد پدر
پای کوبيدن و گريه‌ی کودک

پوزخنــــــــــــد ره‌گذران
پوزخند
خنده بر ناداری مردان
تشر پدر
گريه‌ی می‌خواهــــــم می‌خواهـــــــــــم
همين حــــــــــــالا می‌خـــواهـــــــــــم
ناله پدر که نـــــــــــــــــــــــدارم
اشک‌ها و هياهوی کودک

ناگهان
صدای يک سيلی
صورتی که گل‌گون شد
دردی که بر جان نشست
سکوت
هق هق گريه
دگر فريادی نيست
تنها هق هق گريه می‌آيد
خواستن آرزو شد
در دل نشست
ناخواستن آموخته شد
ناتوانی دانسته شد

اما آوای ديگری هم بود
آوای خورد شدن
آوای درهم شکستن مردی
که دست‌هايش خالی بود
نداشت تا فراهم آورد
بازی‌چه‌ای برای کودک‌اش
آوای شکستن مردان
آوای رنگ باختن پدران

ويترينی پر چلچراغ و روشن
رقص نور بر
بازی‌چه‌های رنگارنگ
کودکان جادو شده
پدرانی که می‌شکنند
کودکانی که
درس ناخواستن می‌آموزند
پدرانی که دگر قوی‌ترين نيستند
رستم دستان نيستند
کوه را از جای برنمی‌کنند
تنها می‌توانند خواهشی را
با دستی پر خشم
که بر صورت‌ات می‌نشيند
پاسخ دهند
تنها می‌توانند
طفلی را در هم کوبند
مرد جنگ نيستند
بی‌چاره‌ای خشم‌گين‌اند


بهتی که در دل می‌نشيند
مهری که نفرت می‌گردد
پدری که ديگر
قهرمان افسانه‌ها نيست
پدری که ناتوان است
نادار است
پدری درهم شکسته
نمايی درهم ريخته

ويترين‌های شيشه‌ای
چلچراغ‌های روشن
رقص نور بر
بازی‌چه‌های رنگارنگ
کودکان دل شکسته
پدران تهی
پدران ناقهرمان
مردانی ناتوان
افسانه‌ی تلخ زنده‌گانی

1:27 PM | Baoba

بائوباي مهربان براستي كه ما گرفتار تلخترين بخش اين افسانه هستيم .

[ آينده ] | [November 15, 2003 4:31 PM ]


- می دانی زندگی یعنی چه ؟
- نمی دانم.
- زندگی یعنی غرور، زندگی یعنی گذرکردن بی تفاوت، زندگی یعنی خندیدن به صدای شکم گرسنه ای در کنار گذر خیابان...
- می دانی زندگی یعنی چه ؟
- نمی دانم.
- زندگی یعنی کوبیدن در گوش پسرک کوچکی که در خیابان گوشه شلوارمان را گرفته و برای خریدن آدامس هایش التماس می کند... چارتاش صد تومن... تو رو خدا.
زندگی یعنی بستن چشم... یعنی ندیدن. ندیدن پسرک کوچکی که با پنج تومنی کوچکش از مغازه خواربارفروشی بیرون می آید... مش کریم بقال دیروز و ریاست محترم سوپرمارکت چهار فصل امروز... به او گفت : پنج تومنی هیچی نداریم.
- می دانی زندگی یعنی چه ؟
- نمی دانم.
- زندگی یعنی ندیدن عرق بر پیشانی پدری که فرزندش بستنی فروش کنار خیابان را با دست های کوچکش به پدرش نشان می دهد و او را می کشد... بعدا می خرم...
زندگی یعنی دروغ. زندگی یعنی تزویر. زندگی یعنی یک سراب بزرگ. زندگی یعنی به نیزه قرآن کردن.
- می دانی زندگی یعنی چه ؟
- نمی دانم.
- زندگی یعنی یک کمربند، کمربندی که زیر شکم او گم شده است، اویی که با خون جگرهای هزاران نفر بزرگترین مجلس عزای حسین را برپا کرده است.
زندگی یعنی رها کردن. زندگی یعنی گم شدن.
- می دانی زندگی یعنی چه ؟
- نمی دانم.
- زندگی یعنی جمع شدن در ماشین، روشن کردن یک سیگار برگ، قایم کردن شیشه ویسکی زیر صندلی و بلند کردن صدای آهنگ مایکل و گذشتن از همه این چیزها... با سرعت...
- زندگی یعنی دل شکستن... زندگی یعنی له کردن... زندگی یعنی زیر پا گذاشتن همه چیز.
زندگی یعنی خندیدن. {خندیدن به همه آنهایی که زیر بار سنگین زندگی له می شوند.}
زندگی یعنی کج شدن کمر یک مرد.
زندگی یعنی قالب زدن آجر زیر آفتاب هوای پنجاه و پنج درجه، با دست های کوچک پسرک هشت ساله... از ساعت پنج صبح، تا هفت شب...
زندگی یعنی نگاه پسرک کوچک پا برهنه از پشت شیشه های بلند و کشیده یک رستوران
زندگی یعنی پدری که به خاطر دیه برای فرزندانش خودش را به زیر ماشین پرت می کند.... من که برای بچه هام فایده ندارم، بلکه مردنم براشون سودی داشته باشه...
زندگی یعنی ماهی سی هزار تومان، فقط همین.
و زندگی با همه این چیزها، یعنی ساختن حسینیه یک میلیارد تومانی...
زندگی یعنی خون بالا آوردن دخترک دم بخت در کنار دار قالی...
- و در آخر، زندگی یعنی پایین کشیدن شلوار کارگر کوچولوی کارگاه شکلات سازی، به خاطر یک مشت شکلات که برای خواهر کوچکش از کارگاه کش رفته بود، در زیر بازار چه، جلوی همه رهگذران... زندگی یعنی همین...

زندگی یعنی یک تمسخر بزرگ
یک ریشخند ابدی
زندگی یعنی صفر.
زندگی... یعنی... یعنی... یک دروغ بزرگ.

- می دانی زندگی یعنی چه ؟
- می دانم...می دانم... می دانم.

بر گرفته از وبلاگ http://yek-negah.blogspot.com
بدرود

[ ehsan ] | [November 15, 2003 9:26 PM ]


احسان نازنين درود
دوست من؛ زنده‌گی بسی تلخ و گزنده است. همه آن‌ها که گفتی زنده‌گی جاري است که بی‌تفاوت از کنارش در می‌گذزيم. ديگر چشمان‌امان به نديدن و گوش‌هایِ‌مان به ناشنيدن خو گرفته‌اند.
اگر بخواهيم همه اين نماها را ببينيم و به ذهن بسپريم، با اين دست‌های تهی و ناتوان که کاری از آن‌ها ساخته نيست، جز درهم شکستن به هيچ چيز نخواهيم رسيد.
تا رنج و فقر و ناداری و بدبختی‌ برای بی‌شمار مردمان هست، مال و جاه و لذت و خوشی‌های بی‌پايان و کسل کننده نيز هم براي کم شماری هست.

[ بائوبا ] | [November 15, 2003 10:48 PM ]


درود
بائوبای عزیز. جذابیت نوشته هایت از ملموس بودنه آنهاست. از حقیقت آنهاست.
غرور شکسته پدرانی که هر روز میتوان دیدشان آرزوهای کوچک ولی دست نیافتنی کودکان...
به کجا میرویم به کجا خواهیم رسید؟؟؟؟

[ هومن ] | [November 15, 2003 11:16 PM ]


بائوباي عزيزم سلام اينجا دارد برف مي آيد ومن چه زود به ياد زمستان افتاده ام .سلامت را نخواهند گفت پاسخ .بايوبا حال كه ريشه هايت قلب اخترك مرا شكافته آدرس e-mail تان را به من بدهيد .من حرفهاي بسيار با شما دارم

[ آينده ] | [November 16, 2003 1:16 AM ]


هومن نازنين درود

هر روز هنگام در هم شکستن مردان است و خرد شدن قهرمانان کودکان.

آينده‌ی مهربان
من ديگر ريشه‌ای در خاک ندارم. ريشه‌هايم تمامی در هوا شناورند و سخت پوسته پوسته شده‌اند. هر ره‌گذری می‌تواند اين ريشه‌های شناور را ببيند. نيک بنگر. خاک را که ساليان سال است برده‌اند و همه بی ريشه شده‌ايم.

[ بائوبا ] | [November 16, 2003 1:36 AM ]


فکر کنم این کامنت رو برداری جاش یه وبلاگ بزاری بهتر باشه. این دوستم احسان عجب متنی واسه این وبلاگ نوشته !!!

[ کاپیتان نمو ] | [November 16, 2003 5:04 AM ]


کاپيتان جان درود

احسانِ مهربان گويا سينه‌ای سخت پر درد دارد و متاسفانه خود صفحه‌ای نمی‌نگارد و همه درد خويش را در پيام‌گير آورده است.

[ بائوبا ] | [November 16, 2003 3:52 PM ]


... من هر چقدر قربون صدقه زيبائيهاي روح تو بروم٬ کم گفته ام و کم رفته ام.

[ Aria ] | [November 16, 2003 4:23 PM ]


آريا جان درود

تو خود دلی پر ز دردهای ديگران داری که به زلال کلام خويش سعی در مرهم نهادن اين‌زخم‌های سر باز کرده را داری.

[ بائوبا ] | [November 16, 2003 4:35 PM ]



ساقیا پیمانه پر کن













تازه‌ترین نوشته‌ها

دل ِ خونین ِ سازها
ترسی نماند
سووشون
ناله‌ی ِ سرو
باغچه‌ی ِ سبز ِ اميدها

بایگانی نوشته‌ها

August 2010
January 2010
December 2009
August 2009
June 2009
March 2009
October 2008
September 2008
July 2008
June 2008
May 2008
April 2008
February 2008
January 2008
December 2007
November 2007
October 2007
September 2007
August 2007
July 2007
June 2007
May 2007
April 2007
March 2007
February 2007
January 2007
December 2006
November 2006
October 2006
September 2006
August 2006
July 2006
May 2006
April 2006
March 2006
February 2006
January 2006
December 2005
November 2005
October 2005
September 2005
August 2005
July 2005
June 2005
May 2005
April 2005
March 2005
February 2005
January 2005
December 2004
November 2004
October 2004
September 2004
August 2004
July 2004
June 2004
May 2004
April 2004
March 2004
February 2004
January 2004
December 2003
November 2003
October 2003

جستجو