افق سرخ‌گون بود
جشن رنگ و نور برپا بود
يک‌تای آسمان می‌رفت
پرشکوه و زرين
تا جام طلا پنهان دارد
ازجام‌ افق اما
شراب سرخ لب پر می‌زد
از افق خون می‌چکيد
نور می‌چکيد
سرخ می‌پاشيد
جشنی بر پا بود
غروب غوغا می‌کرد
آسمان مست بود
ميهمانی رنگ بود
سايه‌ها می‌باليدند
می رقصيدند مستانه
جشن سايه‌ها نيز برپا بود

ديری نپاييد
جام‌ها تهی شد
رقص سايه‌ها پايان گرفت
سايه‌ها فروهشتند
نورها فروپاشيدند
خون‌ها فروشستند
آسمان به خواب مستی رفت
سياه شد
سياه

شب فرارسيد
آرام و بی‌هياهو
بی‌خون و تاريک
مغرور و ساکت
بی هيچ رنگ و بی‌هيچ خون
شب اما
سياه نبود
محبوبی داشت پر شور
شرم‌گين و نقره فام
که نور می‌پاشيد
ناز میفروخت
دل می‌برد
مه‌تاب درخشان
ميهمان شب سيه روی بود
جشنی برپا بود
ستاره‌ها نيز تک تک می‌آمدند
همه نوری کوچک با خود
از برای آسمان شب می‌آوردند
هزاران هزار ستاره
بر گرد ماه
اين ساقی شب
نور می پاشيدند
و به آوای شباهنگ
می رقصيدند

عاشقان شرم‌سار و ترسان
از گوشه‌های شب
بيرون می‌شدند
جامی در دست
ياری در کنار
يا يادی از يک يار
باده می‌نوشيدند
و
بر شب و مه‌تاب و ستاره‌ها
سجده می‌بردند
نسيم آمد
گيسوان بيد پريشان کرد
بيد در مه‌تاب
با نسيم
عاشقانه می‌رقصيد
مستانه می‌چرخيد
دل‌داده‌گان شادان
از پرده شب
به جشن مه‌تاب می‌آمدند
دل می‌دادند و دل می‌بردند
رازها در دل شب
آرام و بی‌صدا
با لرزش دستی
با برق نگاهی
با بوسه‌ای
با چند واژه‌ی مهرآميز
بازگو می‌شدند
شب مهربانانه
راز می‌پوشيد
ستاره‌ها و مه‌تاب
رازدار شب بودند
و خود با مهر
بی شتاب
بی‌ هياهو
بر زمين نور می‌پاشيدند

مستان شب را ستايش می‌کردند
جام‌ها لبالب بود
دل‌ها گسترده
و شب تنها
بوی مهر می‌داد
نسيم شراب در دست می‌آمد
شب همه مستی بود و شور
زنده‌گان در شب می‌زيستند
خفته‌گان مرده بودند
شور را گم کرده بودند
راز مستی نمی‌دانستند
عشق را از ياد برده بودند
از
نقره‌فام مه‌تاب
آوای ستاره‌ها
شراب هستی
بانگ نوشانوش
لرزش دل
نازک تنی معشوق
رقص نسيم در تن بيد
لرزش آب در هم‌اغوشی مه‌تاب
از راز شب
از سکوت
بی خبر مانده بودند

شب بود و مه‌تاب
نور می‌پاشيد
ناز می‌فروخت
دل می‌برد
هزاران هزار ستاره
هريک فانوسی در دست
ميهمان آسمان بودند
شب بود.