گفت: زنده‌گی نباتی آرمانی است. دوست دارم درختی باشم تنها در دشتی بی‌انتها.
گفتم: چرا گياه؟ چرا درخت؟
گفت: گياهان آسوده خاطرند و بری از خواهش؛
ريشه در خاک دارند و سر بر آسمان؛
نه سودای جفت دارند و نه تمنای تن؛
نه به پوشش دل بندند و نه به خوراک؛
نه دست نوازش‌گری را خواهان‌اند و نه نگاهی مهربان؛
نه بر گلی دل بندند و نه از خاری بترسند؛
پرنده‌گان را پناه ده‌اند و ره ‌گذران را سايه بخش‌اند، بی هيچ سودای جبران؛
به پرنده‌ی آشيان نموده بر شاخه‌اشان و بر ره‌گذر آرميده در سايه‌اشان دل نه‌بندند؛
تنها به خاک وابسته‌اند و چشم بر آسمان دوخته‌اند؛
با نسيم و باد گفت و گو کنند و از توفان نه‌هراس‌اند؛
به برگ و بار و جوانه‌های سبز و رويش دل نه‌بندند
از برهنه‌گی و برگ‌ريزان نترسند و دل بر بهار و رنگ نه‌سپرند؛
به رنگ و شيرينی ميوه و سبزی برگ و شکوفه‌های بهاری‌شان نه‌بالند،
از برهنه در زير باران و برف رقصيدن نه‌هراس‌‌اند؛
به دگرگونی و گذار روز و ماه و فصل و سال اعتنا نه‌نمايند؛
به شاخه‌های ترد يا تنه‌ی قوی خويش دل خوش مدارند؛
دوره‌های عمر را بی هيجان و شور سپری سازند؛
استوار بر جاي مانند و حسرت سفر در دل‌اشان نه‌نشيند؛
شکستن شاخه‌ای و پريدن پرنده‌ای آشفته‌ا‌شان ندارد؛
زاده شدن از دانه‌ای يا پاجوش درخت کهن‌سالی و يا قلمه‌ی شاخه‌ای آنان را نه مايه‌ی مبالات باشد و نه سبب خواری؛
از شکستن شاخه‌ی درختی دگر نه شادمان گردند و نه اندوه‌‌گين؛
بین تبر هيزم شکن با دست باغ‌بان تفاوتی قائل نه گردند؛
از بريده شدن و گسستن از ريشه نه‌ترس‌اند؛
از سوختن در اجاق و شرار آتش نه‌گريزند؛
از گرما دادن و خود سوختن نه‌هراس‌اند؛
و
به پيش‌واز پايان روند.

دوست دارم درختی تنها در دشتی لخت، ريشه در خاک، سر بر آسمان، با شاخه‌هايی خم‌شده در زير برف درميان برف و بورانی زمستانی و سوز گزنده‌ای باش‌ام بی هيچ دغدغه، بی هيچ وسوسه و بدون کوچک‌ترين دل بسته‌گی و وابسته‌گی.
درختی تنها در دشتی بی انتها.