گفت: به غاری پناه خواهم برد، دور از همه‌ی آدم نمايان.
گفتم: تنهايی شيرين است، اما چندی که بگذرد کشنده گردد و ميل به حضور در ميان جمع، هر چند که ناهم‌سان و ناهم‌گون باشند، آشکار گردد.
گفت: جمع؟ کدام جمع؟ ما همه تنهاتر از آنيم که جمع گرديم. نوای ساز دل من با ديگری بس تفاوت‌ها دارد. اگر با هم می‌توانستيم بودن که اين گونه تنها و آواره و حيران نبوديم.
گفتم: با همه تنهايی، باز هم حس کردن نفسی در نزديک، شنيدن آوایی و ديدن نگاهی خواهش هر دلی است.
گفت: نفسی که به سختی برآيد، آوايی که شنيده شود و گوش داده نشود و نگاهی که بر همه بگذرد و ننگرد، به هيچ کار نيايد.
گغتم: اگر نفسی بکشی برای‌َت نفس خواهند کشيد. اگر گوش داری ترا گوش فراخواهند داد. اگر بنگری نگريسته شوی.
گفت: بر همين خيال خام باش. اگر تنها برای خود باشی و ننگری و نشنوی و نبويی، آن‌گاه همه‌گان در پی‌ نگاهی و آوايی از تو خواهند بود.
گفتم: با اين همه در غاری تاريک زيستن و خلوت گزينی ناتوان‌ات خواهد نمود و تمامی خواهش‌ها در دل‌ات زنده نمايد.
گفت: ديری است که در غار تاريکی می‌زيم. با اين تفاوت که به جای در ميان خفاشان بودن، دربين نامردمان‌ام.
گفتم: مهر تابناک هم ‌واره در آسمان خواهد درخشيد. چه گونه از آفتاب دل برکنی؟
گفت: مهر و هور بايد بر جان نشسته باشد. اين فروزه ديری است در درون من فرو مرده است. با درخشش شب ‌تابی هم غار تنهايی من روشن گردد.
گفتم: اميد؟ آرزو؟ فردا؟ زنده‌گی؟
گفت: دگر مرا آرزويی در دل و بادی در سر نمانده است. هرچه را که خواستم، جستم. هر چه را که جستم، دل‌ام را زد. آرزوها تا دور و دست نيافتنی هستند، زيبا و خواستنی‌اند. به آنی پس از دست يابی کم رنگ و بی رنگ گردند. تنها افسوسی بر جای ماند که خواهش چه داشتی و خويشتن تا به چه اندازه خوار اين خواهش نمودی.
دنيا سرابی بيش نيست.
زيستن گونه‌ای شکنجه‌ی هر روزه است.
زيستن گشتن در يک چرخه‌ي بسته، تو در تو و پيچيده است و تکرار مدام سرگردانی و حيرت.
مرگ تنها نقطه رهايی از اين چرخش سر در گم است.
گفتم: مرگ آری، اما غارنشينی و مردم گريزی هرگز.
گفت: خلوت گزينی کار هرکس نيست.
دل کندن و گسستن از دنيای پر فريب هرکس را نشايد.
آن هنگام که کارد به استخوان رسد و درد در تکاتک ياخته‌ها فرياد برآرد؛ فروزه‌ی آرزو در دل خاموش گردد؛ گوش را تنها آوای باران خوش آيد و چشم را تاريکی گودال، زمان تنهايی فرا خواهد رسيد.
تو را تا اين وادی راه بسيار است. شايد روزی فرا رسد که دريابی.