baoba

BAOBA

October 9, 2003

دیوونه

به‌اش می‌گن ديوونه
شده غم‌خور آدمای اين خونه
واسه اون بچه‌ی پابرهنه
شب تا صبح نمی‌خوابه
می‌بره رنج ديوونه
...
ديوونه می‌بينه که عوض شدن آدما
دروغ می‌گن، ريا دارن
می‌کشن هم‌ديگه رو
واسه يه تکه طلا

غم‌خواری فقرا، آزادی اسرا
خنديدن‌های پرصدا، ديگه نيست روا
پاره شده زنجيرا، زنجيرای دوستی‌ها
واسه کاغذپاره‌ها
...
مرغ خوش‌بختی نشسته
نوک قله‌ی اون کوه بلند
اون‌وقت ما آدما
که به خودمون می‌گيم عقلا
و هستيم ديوونه‌ترين ديوونه‌ها
می‌ريم از کوه بالا
بالا، بازم بالا

برای اين رفتن‌ها
هل می‌ديم هم‌ديگه رو
با زخما و خسته‌گيا
اين تنِ خسته رو می کشيم بالا
بالا، بازم بالا

نزديکای رسيدن
به نوک قله‌ی کوه
پرنده پر می کشه
دور می‌کشه از سر کوه
دور می‌شه، دور می‌شه
تا تو افق
نوک يه کوه ديگه می شينه

می‌خنده به آدمای مسخره
می‌خنده
صدای خنده‌هاش
بلند و پر طنين
می‌پيچه تا دور دورا
می‌پيچه روی زمين


اين پاره‌ای است از نوشته‌ای در نوجوانی،
که به يادگار برگ‌های سبز و روشن آن روزگاران،
در اين دفتر می‌نهم.

11:48 PM | Baoba

عالي بود.

[ هومن ] | [March 2, 2004 11:53 PM ]


بسیرا زیبا.. مثل همیشه..

[ محمد جواد طواف ] | [March 3, 2004 12:47 AM ]



ساقیا پیمانه پر کن













تازه‌ترین نوشته‌ها

دل ِ خونین ِ سازها
ترسی نماند
سووشون
ناله‌ی ِ سرو
باغچه‌ی ِ سبز ِ اميدها

بایگانی نوشته‌ها

August 2010
January 2010
December 2009
August 2009
June 2009
March 2009
October 2008
September 2008
July 2008
June 2008
May 2008
April 2008
February 2008
January 2008
December 2007
November 2007
October 2007
September 2007
August 2007
July 2007
June 2007
May 2007
April 2007
March 2007
February 2007
January 2007
December 2006
November 2006
October 2006
September 2006
August 2006
July 2006
May 2006
April 2006
March 2006
February 2006
January 2006
December 2005
November 2005
October 2005
September 2005
August 2005
July 2005
June 2005
May 2005
April 2005
March 2005
February 2005
January 2005
December 2004
November 2004
October 2004
September 2004
August 2004
July 2004
June 2004
May 2004
April 2004
March 2004
February 2004
January 2004
December 2003
November 2003
October 2003

جستجو